Xossip

Go Back Xossip > Mirchi> Stories> Regional > गनिमीकावा

Reply Free Video Chat with Indian Girls
 
Thread Tools Search this Thread
  #11  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
राणूबाईच्या तंबूमध्ये एका बाजूला भोजनासाठीची व्यवस्था करण्यात आली होती. एक छोटीशी बैठक घालून त्यासमोर एका चौरंगावर जेवणाचे ताट वाढून ठेवले होते. ताटातील सर्व पदार्थ आनंदरावाच्या आवडीचे असून मुद्दाम राणूबाईने ते आपल्या देखरेखीखाली बनवून घेतले होते.
स्वतः राणूबाईने समोर बसून आनंदरावास आग्रह करून जेवायला घातले. जेवण झाल्यावर सेवकांनी ताट उचलून नेले व विड्याचे तबक आणून ठेवले. त्यातील एक विडा उचलून आनंदरावाने आपल्या तोंडात टाकला. काही क्षण विडा चघळून झाल्यावर शेजारच्या पिकदाणीत पिंक टाकून आनंदराव म्हणाला, "आजच्या जेवणाचा बेत मस्त झाला ..ताईसाहेब.."
"मग होणारच .. शेवटी यातला प्रत्येक पदार्थ आम्ही खास आमच्या देखरेखीखाली बनवून घेतला होता."
"अच्छा... " असे म्हणून आनंदराव काही काळ गप्प बसला व पुन्हा काही वेळाने बोलता झाला. "ताईसाहेब, आपली छावणी लाहानखुरी.. इथे आमचा बंदोबस्त होणे नाही. तेव्हा आता भोजनोत्तर निद्रेसाठी आम्ही तळावर परतावं म्हणतोय."
"छे छे !! अहो दादासाहेब छावणी लहानशी असली तरी आमचे मन मोठे आहे.." गालातल्या गालात हसत राणूबाई म्हणाली, "आम्ही तुमची व्यवस्था खास आमच्या तंबूमध्ये केली आहे."
"अहो पण ..."
"पण नाही बिन नाही.. एकदा त्यात प्रवेश करून तरी पहा ... आणि मग बोला."
राणूबाई असे काही तरी बोलेल याची आनंदरावला कल्पना नव्हती. आधी त्याला वाटले होते कि, रात्री झोपेत आपल्यावर मारेकरी घातले जातील पण आता खाशा स्वारीच्या मुक्कामाच्या तंबूत आपली सोय केल्याने तिही शक्यता दूर झाली होती. मग हिचा नेमका बेत आहे तरी काय?
"दादासाहेब, तुम्ही मुक्कामाच्या तंबूत जावे. जेवण होताच आम्ही पाठोपाठ येतो." आनंदरावाची विचारमग्न चर्या पाहून राणूबाई म्हणाली व तिने सेवकाला हाक मारून त्याला, आनंदरावाच्या मुक्कामची व्यवस्था दाखवण्यास सांगितले.
ते दोघे निघून जाताच राणूबाई जेवायला जाण्यासाठी उठली, त्यावेळी तिचा मनोमन निश्चय पक्का झाला होता.
'आजची रात्र .,. फक्त आजची रात्र आणि ...' मनातले विचार कोणी ऐकेल म्हणून मनातच दाबत ती झट्कन भोजनाकरता बनवलेल्या दालनाकडे वळली.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #12  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
सेवकासोबत मुक्कामाच्या तंबूत आनंदराव शिरला. खास जनानखान्यासाठी या तंबूची रचना केली असून प्रथम सभोवती एक कापडी पडदा उभारून आतमध्ये तंबू ठोकण्यात आला होता. या तंबूचे आतील कापड गडद गुलाबी रंगाचे असून आतमध्ये राणूबाईकरता दोन तीन दालने बनवण्यात आली होती. ज्यात तिची सौंदर्य प्रसाधन, वस्त्रांतर तसेच शयनाची व्यवस्था होती.
तळावर खाशी व्यक्ती एकच असल्याने आनंदरावाकरता दुसरा तंबू नसल्याने राणूबाईच्या सौंदर्य प्रसाधनाच्या दालनातच आनंदरावाकरता एक लाकडी मंचक टाकून व त्यावर बिछायत अंथरून तात्पुरते शयनगृह बनवण्यात आले होते. आपल्या मुक्कामाची व्यवस्था बघताना आनंदरावाच्या लक्षात आले कि, त्याच्या दालनाला लागुनच राणूबाईचे शय्यागृह असून दोघांच्या मध्ये दोन तीन जाडसर पडदे सोडून एक भिंत निर्माण करण्यात आली आहे.
दालनातील समया मंद करायला सांगून आनंदरावाने सेवकास निरोप दिला व अंथरुणावर अंग टाकले. झोप तर त्याला तशी येत नव्हती. राहून राहून त्याच्या मनी राणूबाईचाच विचार येत होता व चार वर्षांपूर्वीचा प्रसंग नजरेसमोर तरलत होता.
....... त्या दिवशी बारशाच्या निमित्ताने आलेल्या राणूबाईची व त्याची घोडदौडीची शर्यत लागली. वाड्यापासून ते गावाच्या हद्दीवरील लिंबाच्या जुनाट वृक्षापर्यंत जो प्रथम पोहोचेल तो विजेता मानला जाईल असे ठरले. त्यावेळी मोहिमांचा प्रसंग नसल्याने सोबतीला अंगरक्षक न घेताच दोघे दौडत निघाले. संपूर्ण मार्गावर राणूबाई आनंदरावाच्या पुढे होती. तिच्या घोडीपेक्षाही जास्त ताकद, वेग असलेला त्याचा अरबी घोडा आज मागे पडत होता.. पण एके ठिकाणी राणूबाईच्या घोडीचा वेग मंदावला .. आणि तीच संधी साधून आनंदरावाने आपला घोडा पुढे पळवत ती दौड जिंकली.
खुणेच्या झाडाजवळ पोहोचताच आनंदातिशयाने त्याने घोड्यावरून खाली उडी मारली. आयुष्यात प्रथमच आज त्याने राणूबाईला दौडीत हरवले होते. त्यामुळे त्याच्या हर्षाला सीमा नव्हती. अशातच राणूबाईची घोडी नजीक आली व ती घोडीवरून खाली उतरून श्वास घेणार तोच.. "ताईसाहेब आम्ही जिंकलो..." म्हणत आनंदरावाने तिला मिठी मारली. आपल्या बलंदड बाहुपाशात तिला गच्च आवळून घेतले. राणूबाईला हे सर्व अनपेक्षित असल्याने ती गोंधळून गेली व "अर्रे ...हो ...हो....दा.." म्हणेपर्यंत हर्षातिरेकाने बेहोष झालेल्या आनंदरावाने तिच्या ओठांचे कचकचीत चुंबन घेतले.
जसे त्याचे राकट ओठ तिच्या मुलायम ओठांना भिडले तशी ती आवाक झाली... तिचे डोळे विस्फारले तर नाकपुड्या फुलून गेल्या.. श्वास तिच्या छातीत रुकला... यापासून अनभिज्ञ आनंदराव मात्र डोळे मिटून तिच्या मऊसुत ओठांचा व नर्म गरम जिभेचा आस्वाद घेत होता. तिच्या ओठांचे चुंबन घेत असतानाच त्याचे हात तिच्या पाठीवरून खाली सरकत सरकत कमरेवर आले. तिथे काही क्षण रेंगाळून घट्ट कासोट्यात बांधलेल्या तिच्या कुल्ल्यांवर त्याचे हात फिरू लागले. मध्येच तो तिचे कुल्ले मुठीत धरून चुरत होता.
आनंदरावाच्या प्रणयचेतीष्टांनी राणूबाईही पाघळू लागली व तिचे आतापर्यंत अधांतरी असलेले हात आनंदरावाच्या पाठीवर आवेगाने फिरू लागले.. आवळू लागले.. त्याच्या चुंबनाला प्रतिसाद म्हणून ती देखील आपली जीभ त्याच्या तोंडात खेळवू लागली.. मध्येच ती आपला मुखरस त्याच्या तोंडात सारू लागली... परस्परांच्या मिठीत उष्ण होऊ लागलेले देह संपूर्ण मिलनासाठी आता आतुर झाले होते. आनंदरावाने तिच्यापासून थोडे दूर होत आपला अंगरखा ढिला करण्यास सुरवात केली तोच...
.....दूरवरून घोड्यांच्या टापांचे आवाज व धुळीचे लोट दिसू लागले तसे दोघे सावध झाले. येणारे स्वार कोण असतील याचा नेम नसल्याने दोघांनीही आपापल्या घोड्यांवर मांड ठोकली व तिथून आडमार्गाने वाड्याकडे प्रयाण केले.....
...... "दादासाहेब ...दादासाहेब ..." अतिशय हलक्या स्वरात राणूबाईने आनंदरावास साद घातली परंतु तो गतकाळातील आठवणींत इतका रमून गेला होता कि, त्याच्या कानावर तिचा आवाज गेलाच नाही.
दोन तीन वेळा प्रयत्न करूनही आनंदराव ओ देईना म्हटल्यावर राणूबाई अस्वस्थ झाली. 'दादा झोपला कि काय?.. जर तो झोपला तर मग ..... आपला सगळा बेत .. सगळे मनसुबे असफल होतील... नवऱ्याने टाकलेली बाई म्हणून आपल्याला आपल्याच माहेरच्या पंचक्रोशीत लोक हिणवत राहतील व कुत्र्यासारखे जीने जगत आपल्यला इथेच दिवस काढावे लागतील..'
भविष्याची भीषण कल्पना मनात येताच तिच्या अंगावर काटा आला. शेवटी माहेर असले तरी ते परकेच असते हे तिला कोणी सांगायची गरज नव्हती. कसल्याही स्थितीत नवऱ्याने सांगितलेली कामगिरी फत्ते करूनच सन्मानाने सासरची वाट धरणे हेच याक्षणी योग्य होते. त्याकरता आता दुसरा कसलाही उपाय उरला नव्हता.... आणि जास्ती विचाराने तिचा निर्णयही बदलला असता..
'...नाही ..आता उठलेच पाहिजे. मग जे काय व्हायचे ते होवो ..' स्वतःशीच पुटपुटत राणू आपल्या पलंगावरून उठली व दालनाच्या प्रवेशद्वाराशी जात तिने कानोसा घेतला. तंबूच्या आवारात कोणीच नव्हते. सगळे पहारेकरी तंबूच्या बाहेर असून आनंदराव आज तिच्या तंबूत मुक्कामाला असल्याने दासींची सोय दुसऱ्या तंबूमध्ये केली होती. दालनाच्या प्रवेशद्वारात डोकावून ती परत आत आली. आत येताना पडदे ओढून तिने दालनाचे प्रवेशद्वार बंद केले.
नंतर कोपऱ्यात जाऊन तिने जरुरीपुरती एक समई तेवती ठेवत बाकीच्या शांत केल्या. मग उगाचच तिने इकडे तिकडे पाहिले व कोणी आत डोकावत तर नाही ना याची खात्री करून घेत अंगावरील लुगडे फेडण्यास सुरवात केली.
तशीही राणूबाईची शंका व्यर्थ होती. कारण मुख्य तंबूच्या भोवती असलेली जाड कापडी भिंत आणि तंबूचे आतल्या बाजूने असलेले गडद गुलाबी रंगाचे कापड यामुळे बाहेरून कितीही प्रयत्न केला तरी आत तंबूममधील माणसांच्या हालचाली, सावल्यांच्या मार्फत दिसणे अशक्य होते.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #13  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
धडधडत्या अंतःकरणाने पण निश्चयी पावले टाकत राणूबाई आनंदरावाच्या शयनगृहात आली. त्याच्या दालनातील समया आता विझायच्या बेतात होत्या. त्यातली जरुरीपुरती एक वात पेटती ठेवून बाकीच्या तिने मालवून टाकल्या व आनंदरावाच्या पायांशी ती पलंगावर बसून त्याला न्याहाळू लागली.
आनंदराव गाढ झोपेत, कसल्यातरी तंद्रीत होता. त्याच्या चर्येवर हास्य पसरले होते व दोन्ही हातांची घडी करून तो एका कुशीवर पडला होता. त्याच्या बलदंड देहावरून भिरभिरत राणूची नजर त्याच्या कमरेकडे गेले. त्याचवेळी आनंदरावानेही झोपेत हालचाल करत आपला एक हात कमरेवर ठेवत धोतराची गाठ सोडत आतमध्ये नेला व जांघ खाजवू लागला. बहुतेक घाम फुटल्याने जांघेत खाज अली असावी. राणूबाई मनात म्हटली.
तशी तिलाही अशी खाज यायची पण .. पण आता हि वेळ अशा खाजेची नव्हती. तिने आनंदरावाला हलवून उठण्यासाठी त्याच्या पायाला स्पर्श करण्यासाठी आपला हात उचलला तोच तिकडे आनंदरावाने जांघ खाजवणारा हात बाहेर काढला व तो उताणा झाला. त्याला बिचाऱ्याला झोपेत कल्पनाही नव्हती कि, त्याची बहिण त्याच्या पायांशी बसली आहे व त्याचा खानदानी लंड.. पूर्ण रुपात धोतराच्या कैदेतून मुक्त होऊन ताठ मानेने उभा आहे.
भावाचे पौरुषत्व पाहून राणूबाईचा श्वास छातीत रुतला. तिने एक आवंढा गिळत मिणमिणत्या उजेडात ते पाहिले.. जे कधी लहानपणी खेळताना, पोहताना क्वचित दिसायचे.... त्यावेळी पण हे असेच ताठायचे का? तिला प्रश्नच पडला व त्या प्रश्नाच्या तंद्रीत तिचा हात आनंदरावाच्या लिंगास स्पर्श करण्यास पुढे सरसावला..
काही इंचांचे अंतर ... एका क्षणात तुटले असते आणि मग .. मग आनंदरावास जाग येऊन या बलदंड बाहुपाशात आपला चोळामोळा झाला असता .. कि त्याने आपल्याला झिडकारले असते ... झिडकारलेच असते... तसाही तो आता पूर्ण पुरुष होता. ज्याला मुलबाळ होते. जे आपण आपल्या नवऱ्याला कधीच देऊ शकत नाही.. कारण आपण एक वांझ .....वांझ ...नाही ... नाही मी वांझ नाही .. दादा मी वांझ नाही ..'
शेवटचा शब्द ती जोराने बोलून गेली. कारण आनंदरावाची झोपमोड होऊन तो दचकून उठला व उठून बसला. पाहतो तो काय .. त्याची धाकटी बहिण समोरच पायांशी बसलेली व त्याचा लंड धोतरातून बाहेर पडलेला. गडबडीने त्याने आपले धोतर मांड्यांवर घेत विचारले, "काय झाले ताईसाहेब? आपण आम्हाला काही म्हणालात का?"
"जी . काही नाही दादासाहेब ..." अचानक आनंदराव जागा झाल्याने राणूबाईही गडबडून गेली होती. तिच्या मनाचा निर्धार, निश्चय कुठेतरी गळून पडल्यासारखे झाले होते.
"पण ताईसाहेब ... आपण इतक्या रात्री .. इथे ..? काही काम होते तर मला याद फर्मावायचे .." आनंदरावाने काळजीच्या सुरात विचारले.
"जी तसे काही नाही .. म्हणजे .. थोडे खासगी काम होते ..पण महत्त्वाचे .." शब्दांची जुळवाजुळव करत राणूबाई बोलू लागली.
"खासगी .. महत्त्वाचे.. काय बरे? आम्हालाही कळू द्या आमची बहिण यावेळी कोणते काम घेऊन आली ते .." थोड्याश्या मिस्कील स्वरात आनंदराव म्हणाला. तशी राणूबाईला उभारी आली व ती घडाघडा बोलू लागली.
"दादासाहेब .. खुपसवाडीकर घुसडवाडीला पाण्यात बघतात हे तुम्हाला माहिती आहेच."
"हं ...पण त्याचे काय ."
"सुलतानाच्या स्वारीत तिकडच्या फौजा सुलतानी सैन्याला सामील होणार आहेत."
"हे तुम्ही मघाशीच सांगितले आम्हाला.. त्यात नवीन काय .."
"नवीन हे आहे कि, तुम्ही आपले वतन सोडाल तर खुपसवाडी तुमच्या मदतीला येईल .."
"हे कदापि शक्य नाही राणू .." आनंदरावाचा आवाज बोलता बोलता करडा झाला.
"माहिती आहे ..दादासाहेब .. पण तरीही ..तरीही. दादासाहेब आम्हाला वाटते कि ..."
"काय वाटते?" दबक्या आवाजात आनंदराव कडाडला.. तशी बसल्या जागी राणूबाईचे अंग थरारले.
"हे बघा ताईसाहेब .. ज्या गोष्टी होणे नाही त्याची पुन्हा पुन्हा चर्चा निरर्थक आहे .. हे मी तुम्हाला नव्याने सांगावे असे नाही."
आनंदरावाच्या स्वरातील संताप, चीड स्पष्टपणे जाणवत होती. गोष्टी ताणायच्या पलीकडे गेल्या होत्या. परंतु राणूबाईलाही आजच काहीतरी सोक्षमोक्ष लावणे भाग होते. ती निमुटपणे आनंदरावाच्या पलंगावरून उठली व त्याच्या समोर येऊन उभी राहिली. आपल्या बहिणीच्या हालचालींकडे आनंदराव बारीक नजरेने पाहत होता. काई न बोलता अंगावर केवळ एक शाल घेऊन उभी असलेली आपली बहिण आता काय बोलते, कोणता पवित्रा घेते याचे आडाखे त्याच्या मनात रचले जाऊ लागले.
"दादासाहेब .... चर्चा निरर्थक असली तरी ती करणे आम्हाला भाग आहे .... हां हां .मघाशी आम्ही तुमचे ऐकून घेतले आता तुम्ही आमचे चार शब्द ऐकून घ्या." एक दीर्घ श्वास घेऊन शक्य तितक्या संयमित स्वरात राणूबाई बोलू लागली, "दादा ... तिकडून आम्हाला निरोप देण्यात आलेला आहे कि ... एकतर आम्ही त्यांना तुमचे वतन मिळवून द्यावे किंवा मूल तरी द्यावे .. .. अन्यथा ..."
"अन्यथा काय?" आनंदरावाने अधिरतेने विचारले.
"अन्यथा कुंकू पुसले समजून आम्ही माहेरात पडून राहावे... त्यांना देखणी पण व्वा...वां..झ ...बायको ..नको .." अखेरचे शब्द मोठ्या प्रयासाने आनंदरावाच्या कानावर पडले.
आपली बहिण कोणत्या विलक्षण खोड्यात अडकली आहे याची त्यालाही कल्पना येऊन चुकली. पण यातून मार्ग काढणे त्याच्याही हाती नव्हते. बाळासाहेबाने यावेळी त्याला चांगलेच कोंडीत पकडले होते.
आनंदराव विचारात पडल्याचे पाहून राणूबाई बळ बांधत पुढे म्हणाली, "दादा ..."
"हुं..."
"दादा .... मघाशी दौडीच्या वेळी हाच निरोप तुम्हाला सांगायचा होता पण ... "
"पण काय राणू .." कधी नव्हे ते आनंदरावाच्या तोंडून राणूबाईच्या नावाचा सलगीच्या स्वरात उल्लेख झाला, ज्यामुळे राणूबाई पूर्णतः विरघळली.
"..त्यावेळी आम्हाला भीती वाटली.. तुम्ही रागवाल म्हणून .. पण दादा .."
"बोला..आम्ही ऐकतोय .."
"दादा मघाशी जी आपली दौड झाली .. त्यात .. त्यात आम्ही जिंकलो आहोत .."
"म्हणून तुम्ही बक्षीसादाखल आमचे वतन मागणार आहात..?" आनंदरावाने आपल्या मनातील शंका बोलून दाखवली तशी राणूबाईच्या दोन्ही डोळ्यांतून अश्रुधारा वाहू लागली. तेव्हा आनंदराव गडबडून गेला. आपल्या बहिणीला दुखावण्याचा त्याचा अजिबात हेतू नव्हता. तो पलंगावर उठून बसला व त्याने राणूबाईकडे हात पुढे करून तिला आपल्या शेजारी बसण्याचा इशारा केला.
त्याकडे दुर्लक्ष करत राणूबाई म्हणाली, "दादा हीच पारख केलीत आमची? आपली बहिण इतक्या हलक्या बुद्धीची असेल असे तुम्हाला वाटले तरी कसे? केवळ याचकरता आम्ही तुमच्याशी पैज लावली असा विचार तरी तुमच्या मनी कसा आला?"
राणूबाईचे शब्द आनंदरावाच्या मनाला डागण्या देत होते. दुःखाने त्याचीही चर्या काळवंडून गेली. खालच्या मानेने तो फक्त इतकेच कसाबसा बोलू शकला, "चुकलो आम्ही .. ताईसाहेब ..आम्हाला माफ करा .." इतके म्हणून तो धडकन तिच्या पायाजवळ बसला व त्याने तिच्या दोन्ही पायांवर आपले हात ठेवले. जणू तो तिचे पाय धरून माफी मागत होता.
आनंदरावाच्या या कृतीने राणूबाई थोडी गोंधळून गेली. तिला हे बिलकुल अपेक्षित नव्हते. काही क्षण असेच गेले. प्रथम राणूबाई त्यातून सावरली व एका हुकमी, निश्चयी स्वरात ती म्हणाली, "दादासाहेब .. उठा आणि आपल्या जागी विराजमान व्हा.. असे आमच्या पायाशी बसू नका .."
तिच्या आवाजात एकप्रकारची जरब होती. ज्यामुळे आनंदराव निमुटपणे उठून पलंगावर बसला.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #14  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
आनंदराव पलंगावर बसताच राणूबाई आपल्या त्याच हुकमी स्वरात बोलण्याचा प्रयत्न करू लागली, "दादासाहेब .. आम्ही काही एक मनाशी योजून तुमच्यासोबत दौडीचा बेत ठरवला होता. त्यात आम्ही विजयी होऊ हि आशाच होती. पण तुम्ही ऐनवेळी कच खाल्ली व आम्ही विजयी झालो. त्या क्षणी तुम्ही कसे काय मागे पडलात हे आम्हाला जाणून घ्यायची इच्छा नाही. परंतु नियमाप्रमाणे विजेत्याने पराभूताकडून काहीतरी बक्षीस मागण्याचा जो रिवाज आहे, तो आम्ही यावेळी मोडणार नाही ... घाबरू नका .,.तुम्हाला अवघड जाईल अशी कोणतीच मागणी आम्ही तुमच्याकडे करणार नाही .. " इतके बोलून राणूबाई क्षणभर थांबली.
ती पुढे काय बोलणार याची आनंदरावालाही उत्कंठा लागून राहिली. अखेर आपल्या बहिणीला हवे तरी काय? हा प्रश्न त्याच्या मनात अजूनही ठाण मांडून बसला होता. आनंदरावाच्या चेहऱ्यावरील गोंधळाचे भाव बघण्याच्या नादात राणूबाई आपल्या मनाला घातलेला बांध गमावून बसली.
"दादासाहेब.. आज तुमची बहिण तुमच्याकडे एक मागणे मागणार आहे .. जे कोणत्याही बहिणीने आपल्या भावाकडे कदाचित मागितले नसेल.. ते आज मी तुम्हाला मागणार आहे .. तुम्ही आपल्या बहिणीची इच्छा पुरी कराल?"
"बोलून तर दाखवा ताईसाहेब ... तुम्ही म्हणाल ते करू .. हवे तर आपल्या पायांशी हा जीव देखील .."
"हां हां ..दादासाहेब .. इथे जीवनमरणाचा प्रश्न असला तर तो केवळ आमचा आहे. तुमचा नाही. पण एक लक्षात ठेवा ... जे आम्ही मागु ते तुम्ही दिले पाहिजे... "
"आम्ही शब्द देतो ताईसाहेब.. तुम्ही जे मागाल ते आम्ही देऊ .."
"बघा हं .. नाहीतर शब्द फिरवाल ..."
"अजिबात नाही. पाटील घराण्यातील व्यक्तीने एकदा शब्द दिला म्हणजे त्याच्या पूर्ततेसाठी ते आपला जीवही ओवाळून टाकायला मागेपुढे बघत नाहीत." आनंदराव गर्वाने छाती फुगवत म्हणाला.
"बघा हं पाटीलसाहेब ... देणं अवघड पडल्यावर ..." मिस्कील स्वरात राणूबाई म्हणाली. तसा चिडून आनंदराव म्हणाला, " हे बघ ताई .. तू एकदा बोलून तर बघ .. तुझ्यासाठी तुझा हा भाऊ काहीही करायला तयार आहे."
"काहीही?" आनंदरावाला चिडवण्यासाठी हेल काढत राणूबाई म्हणाली.
"हो.. काहीही ..." आनंदराव तितक्याच चिडीने निग्रहपूर्वक बोलला.
"ठीक आहे तर .. मग दादासाहेब .. ऐका .. आम्हाला तुमच्याकडून ... खुपसवाडीसाठी वारस हवा आहे .. आत्ता या क्षणी .." एवढं बोलून राणूबाई गप्प झाली. तिच्या अनागातील सर्व बळ खचल्यासारखे झाले.
तिकडे आनंदरावाचीही काही वेगळी स्थिती नव्हती. आपण जे ऐकतोय त्यावर त्याचाही विश्वास बसत नव्हता. आपली बहिण आपल्याकडून .. पण छे .. हे कसे शक्य आहे? तिच्याकडे पाहिल्यावर आपल्या मनात वासना येते, नाही असे नाही पण .. म्हणून .. तिच्याशी संग ... छी.. बिलकुल नाही..
त्याने निर्धारपूर्वक आपली मान वर उचलली व तो निश्चयी स्वरात म्हणाला, "ताईसाहेब .. आम्ही आपली हि मागणी कदापि मान्य करू शकत नाही.. हवे तर ..आम्ही आपणांस घराण्याचे परंपरागत वतन लिहून देऊ पण...."
"आनंदा ...इतक्यात मागे फिरलास?" दुखऱ्या पण जरबेच्या स्वरात राणूबाई उद्गारली, "इतक्यात पाटलांच्या शब्दाची किंमत तू विसरून गेलास?"
"पण ताई .. "
"नाही आनंदा .. आम्ही तुला मागतोय ... आम्हाला तू हवा .. तुझा अंकुर हवा आहे .. आमच्या उदरी आमच्या पोटी .."
"पण ताई हे कसे शक्य आहे?" हताशपणे आनंदराव म्हणाला.
"का शक्य नाही?" फणकाऱ्याने राणूबाईने विचारले. "का आम्ही स्त्री नाही? कि आमच्यात काही देखणेपण नाही?"
"तसे नाही ताईसाहेब. सर्व काही तुमच्याकडे आहे पण .."
"पण काय ..?"
"पण तुम्ही आमच्या धाकट्या बहिण आहात हे आम्ही विसरू शकत नाही व बहिणीसोबत .."
"बहिणीसोबत काय?"
"जी, आम्ही त्याचा उच्चारही करू शकत नाही.." आपली मान फिरवत आनंदराव म्हणाला.
"आनंदराव पाटील ..." विचित्र स्वरात राणूबाई उद्गारली.. "बहिणीसोबत करायला लाजत आहात कि तुमच्यातील पुरुषार्थ संपला आहे म्हणून तुम्ही कच खात आहात..?" आनंदरावाच्या अहंकाराला हा मोठा धक्का होता. तो भान विसरून थोड्या चढ्या स्वरात ओरडला.."ताईसाहेब .. तोंड संभाळून .."
"आम्ही तोंड सांभाळूनच बोलत आहोत पण घुसडवाडीचे पाटील मात्र आपल्या दिल्या शब्दाला जागत नाहीत.. यावरून एकतर ते अस्सल वंशज नाहीत .. किंवा ..ते पुरुषच नाहीत.. त्यांच्या घराण्याचा वारसही त्यांनी इतरांकडून आपल्या बायकोला .."
"काय म्हणालीस.. " असे म्हणत चिडून आनंदराव उठून उभा राहिला व त्याने दोन्ही हातांनी राणूबाईचा गळा धरला. काही क्षण त्याने तिचा गळा घट्ट आवळला. राणूबाईचे डोळे खोबणीतून बाहेर येऊ लागले. तिची जीभ आत खेचू लागली. त्याच्या अमानुष बळापुढे तिचा कसलाच प्रतिकार चालणे शक्य नव्हते तरीही ती प्रतिकाराचा कसलाच प्रयत्न न करता तशीच उभी राहिली.
अखेर आनंदरावच भानावर आला व त्याने राणूबाईचा गळा सोडला. तशी ठसकारत, खोकत राणूबाई सामान्य होऊ लागली.
काही क्षण असेच गेले. दोघेही एक शब्द न बोलता उभे होते. आवाज थोडा सामान्य झाल्यावर राणूबाई आनंदरावाजवळ गेली. त्याच्या उघड्या पाठीवर आपला डावा हात ठेवत म्हणाली, "दादा.. इकडे बघ .."
आनंदराव हलकेच मागे वळला व राणूबाईकडे पाहताच त्याचे डोळे विस्फारले गेले. जे दृश्य त्याच्या समोर होते त्याची त्याने स्वप्नातही कल्पना केलेली नव्हती. राणूबाई अगदी निर्वस्त्र अशी त्याच्या समोर उभी होती. समईच्या मंद प्रकाशांत तिची गोरीपान काया उजळून दिसत होती. तिचा भरगच्च देह त्याच्या नजरेत मावत नव्हता. क्षणभर त्याच्या हातांची आणि लिंगाची चाळवाचाळव झाली. पण क्षणभरच.. त्याने स्वतःला सावरले. तो अनिमिष नेत्रांनी तिच्याकडे पाहू लागला.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #15  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
"दादा.. मला काही नको .. मला फक्त एक मूल हवं ... ते तुझ्याकडे मागते .. आपल्या बहिणीची एवढी तमन्ना तू पुरी करणार नाहीस? आपल्या या लाडक्या बहिणीला आयुष्यभर नवऱ्याने टाकलेली बाई म्हणून समाजाकडून हिणवली जाताना बघणार आहेस का? बोल ना दादा .. दादा हे बघ .. हे माझे उरोज .. गेली कित्येक वर्षे लहान मुलाच्या ओठांच्या स्पर्शासाठी आसुसले आहेत.." तिने आनंदरावाचा उजवा हात धरत आपल्या डाव्या स्तनावर ठेवत म्हटले.
राणूबाईच्या मुठीत न मावणाऱ्या पुष्ट उरोजाच्या उष्ण स्पर्शाने आनंदरावाच्या मनातील पुरुष जागा होऊ लागला. नकळत त्याने आपल्या हाताचा पंजा तिच्या स्तनावर रोवला. तशी राणूबाई निश्चिंतपणे तशीच त्याच्याजवळ सरकली. तिने आपल्या उजव्या हाताने आनंदरावाच्या पोटावर हात फिरवत त्याच्या धोतराची गाठ सोडली तसे त्याचे दोन मांड्यांमध्ये ताठलेले पौरुषत्व ताठ फणा काढत उभे राहिलेले तिच्या दृष्टीस पडले.
तिने आनंदरावाच्या कंबरेला हात घालत त्याला आपल्या जवळ खेचले. दोन नग्न देह परस्परांना भिडले. काही क्षण तसेच गेले. दोघांसाठी हा क्षण, अनुभव नवीन होता. पण आग दोघांच्या मनी, देही पेटली होती. राणूबाईच्या छातीवरचा आनंदरावाचा पंजा कधी तिच्या कमरेवर आला व तिच्या दोन्ही कुल्ल्यांना चिवळत त्याने तिला वर उचलून घेतले हे तिला कळलेच नाही.
आनंदरावाने राणूबाईला वर उचलून घेताच त्याच्या ताठलेल्या लिंगाचा पूसटसा स्पर्श तिच्या योनीला झाला तशी ती हलकेच सित्कारली. त्याबरोबर आनंदरावाने तिला तशीच उचलून पलंगावर नेली. वस्त्रांची अडगळ केव्हाच दूर झाली होती. नातेसंबंध संपुष्टात येऊन नव्याने प्रस्थापित होऊ लागले होते. दोन तरुण जवान देह परस्परांना एका अनामिक ओढीने बिलगले होते.
आनंदरावाचे तप्त ओठ राणूबाईच्या रसरशीत देहावर आवेगाने आपली निशाणी उमटवत होते. त्याच्या प्रत्येक चुंबनासरशी तिच्या तोंडून एक आह, एक सुस्कारा निघत होता.. ज्याने त्याचा पुरुषार्थ अजून चेतवला जात होता.. तिच्या पोटऱ्या, मांड्या, पोट, नाभी, बगल, गळा चुंबत जेव्हा आनंदरावाचे ओठ तिच्या ओठांशी येऊन थबकले तेव्हा काही क्षण.. अगदी काही क्षण दोघेही परस्परांचे श्वास पीत होते.. एक वेगळाच सुगंध त्या श्वासांत होता.. जो लहानपणी जाणवायचा.. ज्यावेळी दोघे कधी खेळताना जवळ यायचे.. पण हा गंध वासनेच्या दृष्टीने त्यांनी कधी अनुभवला नव्हता.. जो आज त्यांच्या अनुभवास येत होता..
दोघांच्याही नाकांतून गरम वाफारे येत होते.. ओठांची थरथर दोघांच्याही होत होती.. पुढाकार घेणार कोण असा बहुतेक दोघांच्या मनी प्रश्न पडला होता व अखेर राणूबाईने आपली मान वर उचलत बाजी मारली. तिचे ओठ आनंदरावाच्या ओठांना भिडताच आवेगाने तो तिच्या ओठांना चोखू लागला.. तिचे ओठ चोखत त्याने आपली जीभ तिच्या ओठांत सोडली .. तशी ती त्याची जीभ आवेगाने चोखू लागली.. इकडे आनंदरावाचा उजवा हात तिच्या छातीवरून फिरत पोटावर गेला व तसाच खाली तिच्या योनीवर रेंगाळत मधल्या भेगेत शिरला.
आनंदरावाचे बोट योनीत शिरताच राणूबाई मासोळीसारखी तडफडली. तिच्या मांड्या आवळल्या जाऊ लागल्या. तिने एका हाताने आनंदरावाचे मनगट घट्ट धरून ठेवले. जणू ती त्याचे बोट आणखी आत जाण्यापासून रोखू पाहत होती. परंतु आनंदरावाने त्याकडे दुर्लक्ष करत जोर लावत आपले बोट आणखी आत घुसवले. तशी ती घशातल्या घशात विचित्र स्वरात गुरगुरू लागली.. राणूबाईची स्थिती जाणून आनंदरावाने तिच्या ओठांचा ताबा सोडत सरळ तिच्या योनीवर आपल्या तोंडाचा मोर्चा वळवला. जबरदस्तीने तिच्या मांड्या फाकवत त्याने आपले तोंड तिच्या योनीवर दाबले व अधाशासारखा तो तिची योनी चोखू लागला.
एकदम गरमागरम, वाफाळलेल्या रसाने ओथंबून वाहणारी योनी.. त्याच्या लाडक्या धाकट्या बहिणीची.. जिच्याकडे बघून आजवर त्याने केवळ कल्पनेतच आपला लंड ताठवून घेतला होता..... आज त्याच बहिणीची योनी नग्न स्वरूपात त्याच्या डोळ्यांसमोर .. त्याच्या जिभेच्या शेंड्याने छेडली जात होती...त्यातून ओघळणारा घट्ट.. पांढरा .. हलकासा तुरट लागणारा रस .. आजवर त्याने आपल्या पत्नीची आणि कित्येक दासींची पुच्ची खाल्ली होती पण .. अशी लज्जत त्याने कुठेच अनुभवली नव्हती. राणूबाईने आपल्या मांड्यांचा विळखा आनंदरावाच्या मानेभोवती घालून त्याचे तोंड आपल्या योनीवर दाबून धरले. तिच्या या कृतीने आनंदरावाचे नाक तिच्या गुप्तांगावर दबले गेले. त्याचा श्वास गुदमरू लागला होता .. पण राणूबाईच्या योनीचा स्पर्श, रस, गंध त्याला मोहवत होता.. तो आपली पूर्ण ताकद आणि कौशल्य पणाला लावून तिची पुच्ची चघळत होता. अखेर तो क्षण आला... राणूबाई दोन्ही मुठींनी त्याच्या डोक्याचे केस धरत, गुरगुरत झडू लागली.
राणूबाईची तृप्ती झाली तरी तिच्या मांड्यांच्या विळख्याची पकड अजिबात सैलावली नव्हती. आनंदरावाला तर दरदरून घाम फुटला होता व त्याला थोड्या मोकळ्या श्वासाची गरज होती. पण त्याच वेळी तिच्या योनीतून येणारा गंध त्याला तिच्यापासून दूर जाऊ देत नव्हता. अखेर त्याने तिच्या योनीच्या पाकळ्या फाकवून आपल्या जिभेने व बोटाने शक्य तितका योनीरस चाखून टाकला व तिच्या मांड्यांचा विळखा सोडवत तो बाजूला उताणा पडला.
आनंदराव थकून बाजूला झाला तेव्हा राणूबाई भानावर आली. आपल्या भावाच्या जिभेचा तडाखा खाल्ल्यानंतर तिला आता त्याच्या लंडाची चव घेण्याची इच्छा झाली. ती अंथरुणावर उठून बसली. शेजारीच आनंदराव उताणा पडला होता. अजूनही त्याचा श्वास सामान्य झाला नव्हता. त्याचा लंड देखील काहीसा मान टाकून मलूल होऊन पडला होता. भावाच्या उघड्या देहाकडे हावरट नजरेने पाहत राणूबाई त्याच्यावर ओणवी झाली.
आनंदरावाच्या गळ्याचे, छातीचे, पोटाचे चुंबन घेत तशीच त्याच्या मांड्यांच्या मध्ये आली.
एक विचित्र गंध तिथे दरवळत होता.. उष्ण अशा त्या पौरुश्त्वाला स्पर्श करताच तिच्या अंगातून वीज चमकून गेली.. तशीच लहर बहुतेक आनंदरावाच्याही शरीरात दौडून गेली.. त्याच्या केसाळ गोट्यांना हलकेच कुरवाळत तिने त्यावर आपले ओठ टेकवले तसा आनंदराव हलकेच कण्हला.. त्याला हे बिलकुल अपेक्षित नव्हते पण ... आपल्या कृत्याला आनंदरावाच्या पौरुश्त्वाने दिलेली ती दाद मानून राणूबाईची जीभ आता त्याच्या गोत्यांवर फिरू लागली. त्याच्या गोट्या चाटत मध्येच ती त्याच्या लिंगालाही आपल्या जिभेने छेडू लागली... चेतवू लागली.. त्याच्या लंडाच्या भोकावर गोळा होणारी वीर्याची पातळ तार ती जिभेने चाटू लागली.. काही क्षण तिने जर आपले तोंड किंवा जीभ तशीच त्याच्या लंडावर ठेवली असती तर नक्कीच तो गळाला असता पण ..
.. राणूबाईला अजून काहीतरी वेगळे हवे होते ..ज्याचा ती आनंदरावाच्या मांड्यांच्या मध्ये शोध घेत होती. त्याच्या गोट्या, जांघा सर्वत्र तिची शोधक जीभ आणि नाक फिरत होते.. गंध येत होता .. एक हवाहवासा ..पण कुठून .. ते तिला उमजत नव्हते.. तशीच ती आपली जीभ फिरवत त्याच्या गोट्यांवरून खाली आली आणि तिने त्याचे नितंब थोडे वर उचलत त्याच्या कुल्ल्यांचे चुंबन घेतले व तशीच ती त्याच्या गुदद्वाराजवळ पोहोचली.
राणूबाईचे श्वास आपल्या कुल्ल्यांच्या मधोमध जाणवताच आनंदरावाच्या हृदयाची धडकन थांबली. श्वास छातीत रुतला... पुढे काय ... आता हि काय करते ..
आनंदरावाच्या मनातील विचारांपेक्षा राणूबाईच्या कृतीचा वेग जास्त होता. ज्याचा गंध तिला खुणावत होता ते तिला सापडले. आनंदरावाच्या कुल्ल्याच्या मधील भेग तिने पोटभरून हुंगली व त्यावर आपली जीभ टेकवली.. तसा कसमसून आनंदराव चीत्कारला.."आआआह्ह्ह्ह .राणू ..." त्याबरोबर राणूबाईला जोर चढून ती त्याच्या कुल्ल्याची भेग फाकवून त्यात आपली जीभ सरकवून चाटू लागली. तिच्या या हल्ल्याने आनंदरावाची स्थिती विचित्र झाली.
आजवर कधीच न अनुभवलेले सुख तो आज अक्षरशः सहन करत होता. हेच जर त्याचे अंतःपूर असते तर त्याने मोठमोठ्याने आरोळ्या ठोकल्या असत्या पण .. आता तोंड दाबून हा गोड बुक्क्यांचा मार खाण्याची वेळ आली होती.. एका हाताने आपले लंड व दुसऱ्या हाताने राणूबाईच्या डोईचे केस कुरवाळत अखेर तो मुक्कामावर पोहोचला.. त्याच्या वीर्याच्या पिचकाऱ्या उडून त्याच्या पोटावर, मांड्यावर आणि काही राणूबाईच्या केसात पडल्या.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #16  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
आनंदरावाचे स्खलन होताना त्याच्या कुल्याची भेग बंद होऊन तेथील स्नायू ताणल्याचे राणूबाईच्या लक्षात आले व लगबगीने ती आपले तोंड तेथून काढून बाजूला घेणार होती पण तेवढा वेळच तिला मिळाला नाही व तिच्या केसांत तिच्या भावाच्या वीर्याचा थोडा अंश उडून पडला.
आनंदरावाला झडवून राणूबाई त्याच्या शेजारी पहुडली. काही वेळाने आनंदरावाचा श्वास सामान्य होऊन त्याने तिला आनंदाने मिठी मारली. तिच्या ओठांचे त्याने प्रेमभराने चुंबन घेतले. इकडे राणूबाई त्याच्या मांड्यांच्या मध्ये हात घालून त्याच्या लिंगाला कुरवाळत पुन्हा एकदा चेतवू लागली व तिच्या हस्तस्पर्शाने काही क्षणातच त्याचे मलूल पडलेले लंड ताठू लागले.
शिश्नात पुरेशी ताठरता आल्याचे जाणवताच आनंदरावाने राणूबाईचा हात आपल्या लिंगावरून काढला व उठून बसत तो तिच्यावर ओणवा झाला.
याच क्षणाची वाट तो कित्येक वर्षे बघत होता.. हाती सत्ता असल्यावर कोणतीही बाई आपल्या अंगाखाली येऊ शकते पण आपली बहिण नाही .. पण आज तेच नियतीने घडवून आणले होते .. जे अशक्यप्राय होते..
आपल्या बहिणीच्या नग्न देहाकडे बघत आनंदरावाने आपले लिंग तिच्या योनिमुखावर ठेवले आणि एक हलकासा धक्का मारत आत सारले.... आपल्या सख्ख्या बहिणीच्या योनीच्या पाकळ्या चिरत आपला लंड तिच्या योनीत जात आहे या कल्पनेनेच आंनंदरावाचा लंड काहीसा फुगला तर आपल्या भावाचा लंड आपल्या योनीत शिरतोय या जाणीवेने राणूबाईच्या योनीत रस स्त्रवू लागला.. जेणेकरून त्याच्या लिंगाला आत सहगात्या प्रवेश मिळावा.
लिंग मुळासकट आत शिरताच आनंदराव तिच्या अंगावर झोपला व त्याने तिच्या ओठांचे एक कडकडीत चुंबन घेतले. नंतर आपल्या दोन्ही तळहातांवर आपला भार पेलत त्याने आपले शरीर मागे खेचले व हळूहळू एका संथ लयीत तो राणूबाईला झवू लागला. प्रत्येक धक्क्यासरशी दोघांच्या देहाची उब, झवण्याची उर्मी वाढत होती.. राणूबाईच्या देहातील मदनज्वर आता हळूहळू वाढू लागला होता.. तिच्याही नकळत तिच्या मांड्या त्याच्या कमरेभोवती वेढल्या गेल्या. तिचे दोन्ही हात त्याच्या कुल्ल्यांवर आले.. त्याच्या गुदद्वाराला बोटांनी छेडत ती त्याला आणखी उत्तेजित करू लागली.... राणूबाईच्या कृत्याने आनंदरावाच्या काळजाला गुदगुल्या होत होत्या पण हा आनंद दबक्या स्वरात व्यक्त करणे भाग होते... राणूबाईचीही वेगळी स्थिती नव्हती. प्रत्येक दणक्यासरशी तिला मोठमोठ्याने हुंकारावे, चीत्कारावे वाटत होते पण .... आपले सर्व सुस्कारे घशात दाबत ती आपला आनंद व्यक्त करत होती, सहन करत होती...
अखेर तो क्षण आला.. ज्यासाठी एवढे सव्यापसव्य करावे लागले.. काहीसा जनावरासारखा गुरगुरतच आनंदराव तिच्या योनीत गळून पडला. त्याच्या वीर्याच्या खोलवर जाणवणाऱ्या गरम पिचकाऱ्यांनी राणूबाईला आपली पुच्ची भरून गेल्यासारखे झाले. लिंगातील होते नव्हते ते सर्व वीर्य ओकून पडल्यावर आनंदराव तिच्या अंगावर कोसळला. राणूबाईचीही स्थिती फारशी वेगळी नसल्याने तिही त्याला तशीच छातीशी घट्ट धरून पडून राहिली.
मध्यरात्री कधीतरी घशाला कोरड पडल्याने राणूबाईला जाग आली. तिने पाहिले तर अजून आनंदराव संभोगसुखाच्या ग्लानीत तिच्यावरच पडून राहिला होता. त्याला तिने हलवून जागे केले व ती उठून शेजारीच ठेवलेल्या तिवईवरील पाण्याचा तांब्या घेण्यासाठी उठली. चार दोन घोट पाणी पोटात गेल्यावर जीव कसा गार पडला. पाण्याचा तांब्या तिने तसाच आनंदरावाच्या हाती दिला. त्यानेही चार दोन घोट पाणी घेतले व तांब्या तिच्याकडे परत दिला. तांब्या तिवईवर ठेवत राणूबाई परत आनंदरावाच्या पलंगावर येउन बसली.
"राणू ..." तिचा हात आपल्या हाती घेऊन त्याचे चुंबन घेत आनंदराव म्हणाला.
"हुं .."
"राणू... आज तू मला जे सुख दिलेस तसे कोणीच आजवर दिले नव्हते.."
'आणि दादा .. तू देखील मला जे आज दिलेस ते माझ्या पतीने देखील कधी दिले नव्हते."
"नाही राणू. अजून मी तुला काहीच दिले नाही. पण एक देणार आहे."
"काय ..'
"तू अशी खाली झोप मग सांगतो..."
तशी राणूबाई लगेच खाली आडवी झाली. मग तिच्या मांड्यांच्या मध्ये आपले तोंड नेत आनंदराव म्हणाला, "आत्ताचा अनुभव हा तुझ्यासाठी अविस्मरणीय असेल राणू .."
असे म्हणत त्याने तिच्या जांघा चाटायला आरंभ केला .. तसेच तो तिच्या लघवीच्या भेगेलाही तोंडात घेऊन चघळत होता.. आनंदरावाच्या या हल्ल्यांनी राणूच्या शरीरात आजवर न जाणवलेल्या अनेक विचित्र संवेदना जागृत होऊ लागल्या होत्या. ओठ घट्ट आवळत, डोळे बंद करून ती ते अनामिक सुख अनुभवत होती. साठवत होती. अचानक तिची कंबर वर उचलल्यासारखी झाली आणि काय होते ते समजायच्या आत आनंदरावाचे नाक तिच्या कुल्ल्यांच्या मध्ये आले आणि क्षणात तिला जाणीव झाली कि, आनंदराव ताकदीने आपले कुल्ले फाकवत आहे .. ती काही बोलणार तोच आनंदरावाने तिचे कुल्ले फाकवून त्यात आपली जीभ खुपसली होती.
तिच्या घशातून एक विचित्र घुसमटणारी किंकाळी बाहेर पडू पाहत होती .. जी काळजाच्या देठाला झालेल्या गुदगुल्यामुळे उत्पन्न झाली होती .. पण जागाच अशी विचित्र होती कि तिने आपल्या हाताची पालथी मुठ तोंडावर धरली व अगदीच असह्य झाले तेव्हा तिने जोराने आपल्या मनगट चावून घेत सुखाचा तो वर्षाव झेलला...
राणूबाईच्या योनीला गोंजारत, जांघा चोखत आनंदरावाने तिची कंबर वर धरली व तसाच खाली उताणा पडत त्याने तिच्या नितंबाखाली आपले तोंड आणले व सर्व ताकद लावून तिचे जास्तीत जास्त कुल्ले फाकवून तो तिची गुदा खाऊ लागला... तिच्या गुदेतून येणाऱ्या उग्र, कडवट अशा दर्पाने त्याचे डोके बधीर झाल्यासारखे झाले होते.. मध्येच जिभेवर काही तरि चिकट पदार्थ येत होते पण ते गिळत तो यंत्रवत तिची गुदा चोखत होता, खात होता. .. आजवर कोणाच्याही गुदेला त्याने कधी तोंड लावले नव्हते पण आज .. आपली बहिण जर आपली खाते तर आपण का नाही .. हा विचार मनात येताच त्याने उजव्या हाताचे एक बोट आत गुदेत घुसवले व इकडे तिकडे त्याने चाचपले.. काहीसा गरम असा स्पर्श त्याच्या बोटाला झाला... मग त्याने ते बोट बाहेर काढत त्याचा गंध घेतला .. हा काहीसा वेगळाच होता.. उग्र पण कडवट नव्हता... नकळत त्याने आपले बोट चाटले व पुन्हा तो तिची गांड खाऊ लागला..
आनंदरावाच्या जिभेने, बोटाने राणूबाईच्या गांडीत ज्या संवेदना, सुखलहरी निर्माण झाल्या होत्या त्या सहन करताना तिने आपल्या दोन्ही हातांची मनगटे चावून काढली... अगदी असह्य झाले तेव्हा तिने घुसमटत्या स्वरात आनंदरावास साद दिली.. तेव्हा त्याने तिचे कुल्ले सोडले व परत तो तिच्यावर ओणवा झाला आणि तिच्या योनीत लिंग घालून त्याने तिच्या तोंडाजवळ आपले तोंड नेले.
त्याच्या जिभेवर तिच्या गुदेतला काही अंश शिल्लक होता. त्याला तो तिच्या तींडत सोडून परत घ्यायचा होता. चुंबनासाठी राणूबाईने आपले ओठ विलग केले तसे आनंदरावाने आपली जीभ तिच्या तोंडात सोडली. दोघांच्या जीभा परस्परांना भिडल्या तशी राणूबाईला वेगळीच चव जाणवली. ती तोंड फिरवून थुंकणार तोच आनंदरावाने तिचे तोंड घट्ट धरत ती चव आपल्या तोंडात देण्याची नजरेनेच इशारत केली. तशी राणूबाईने त्या चवीत आपल्या लाळेचा भरपूर अंश मिसळत ती त्याच्या तोंडात सोडली. त्यानंतर आपले तोंड मागे घेत आनंदराव नेटाने आपली कंबर हलवू लागला. जितक्या जोराने आणि जितक्या खोलवर मारता येतील तितके दणके मारून त्याने परत एकदा तिच्या योनीत वीर्य सोडले.
दुसऱ्या संभोगाच्या ग्लानीतून दोघे जेव्हा शुद्धीवर आले तेव्हा पहाट होत आली होती. आपल्या अंगावर ओढून आणलेली चादर आपल्या अंगाभोवती लपेटून घेत राणूबाई आपल्या दालनात निघून गेली तर कमरेभोवती धोतर गुंडाळून घेत आनंदराव आपल्या पलंगावर पडून राहिला.


______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #17  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
सकाळी उठून आन्हिकं आटोपून राणूबाईच्या साथीने फराळ घेत आनंदराव काही काळ तळावर थांबला व दिवस प्रहरभर वर येताच तो आपल्या छावणीकडे परतला. अर्थात, रात्री परत मुक्कामासाठी येण्याच्या बोलीवर राणूबाईने त्याला निरोप दिला होता.
जवळपास तीन चार रात्री आनंदरावाने राणूबाईच्या सोबत घालवल्या व पाचव्या दिवशी राणूबाई सासरवाडीला जायला निघाली. जाताना तिच्यात एक वेगळाच आत्मविश्वास होता. जणू तिच्या पोटात अंकुर वाढीस लागला होता. खुपसवाडीत तिचे स्वागत काही चांगले झाले नाही. पण एका साधूच्या आशीर्वादाने आपणास वर्षभरात मूल होईल अशी तिने नवऱ्याला थाप मारली. त्यानेही एक अंतिम पर्याय म्हणून तिला जवळ घेतली. साधारण दोन तीन महिन्यांत राणूबाईला आपल्यातील बदल जाणवू लागला व शेवटी .. खुपसवाडीला त्यांचा हक्काचा वारस मिळाला... बाळासाहेब देशमुख इतके खुश झाले कि, आनंदाच्या भरात त्यांनी आपले पूर्वीचे सर्व हेवेदावे सोडून आनंदराव पाटलासोबत हातमिळवणी केली. देशमुख आणि पाटील एकत्र झाल्याने सुलतानीचाही जोर मंदावला व पाटलांच्या पाठिंब्यावर देशमुखांना दरबारात मानाचे स्थान प्राप्त झाले.
भाच्याच्या बारशाला आनंदराव सपत्नीक खुपसवाडीला आला.देशमुखांनी मोठ्या इतमामाने त्याचे स्वागत केले. बाळाचे मुखदर्शन घेताना आसपास कोणी नाही हे पाहून आनंदराव हलकेच राणूबाईला म्हणाला, "ताई, तुझं तर पोट भरलं. पण मी अजून उपाशी आहे. बाळराजेंनी जर काही शिल्लक ठेवलं असेल तर ते अमृताचे चार दोन थेंब आमच्याही ओठांत येऊ दे.." तशी राणूबाई लाजून गेली. पण संधी साधून तिने एकदा आपल्या रसरशीत गोळ्यातील दुध एका वाटीत काढून आनंदरावास गुपचूप प्यायला दिले. बिचाऱ्याचा हिरमोड झाला. कारण त्याला ते थेट घ्यायचे होते ... पण .. कधी कधी काही गोष्टी आपल्या मनात नसताना घडून येतात तर कधी आपल्या मनात असूनही घडत नाहीत.
------the end---

______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #18  
Old 3 Weeks Ago
 
Join Date: 3rd January 2017
Posts: 426
Rep Power: 3 Points: 206
Ashusag is beginning to get noticed
Smile मस्त स्टोरी.."👏👏👏

खूप hot स्टोरी आहे यार... जबरदस्त ....
______________________________
THE MARATHI GUY..

Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #19  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
Quote:
Originally Posted by Ashusag View Post
खूप hot स्टोरी आहे यार... जबरदस्त ....
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #20  
Old 3 Weeks Ago
 
Join Date: 3rd January 2017
Posts: 426
Rep Power: 3 Points: 206
Ashusag is beginning to get noticed
अजून असतील तर टाका स्टोरी...

Quote:
Originally Posted by thedon45 View Post
कडक स्टोरी यार अजून पोस्ट करा
______________________________
THE MARATHI GUY..

Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
Reply Free Video Chat with Indian Girls


Thread Tools Search this Thread
Search this Thread:

Advanced Search

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

vB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off
Forum Jump


All times are GMT +5.5. The time now is 10:24 PM.
Page generated in 0.30215 seconds