Xossip

Go Back Xossip > Mirchi> Stories> Regional > गनिमीकावा

Reply Free Video Chat with Indian Girls
 
Thread Tools Search this Thread
  #1  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
गनिमीकावा

दिवस प्रहरभर वर आला आणि बाळासाहेबांचा घोडा दौडतच वाड्याच्या आवारात येऊन उभा राहिला. बाळासाहेबांची स्वारी येताच देवडीवरील पहारेकऱ्याने लगबगीने पुढे होत घोड्याचा लगाम हातात घेतला व पाठोपाठ बाळासाहेबांनी घोड्यावरून खाली उडी मारली.
घोड्याच्या टापांचा आवाज ऐकताच राणूबाईने सेवकांच्या हाती जलपानाचे साहित्य वाड्याच्या सदरेवर पाठवून दिले होते. परंतु आज सदरेवर न बसता स्वारी थेट अंतःपुरात प्रवेशली व दासीच्या हातून राणूबाईंना सेवेस येण्याचा हुकूम धाडला.
दासी पळतच राणूबाईकडे धावत गेली व धापा टाकीत म्हणाली, "बाईसाब... मालक तुमाला बोलवत्यात.."
गेल्या कित्येक दिवसांत असा प्रसंग न आल्याने राणू जागच्याजागी मोहरून गेली. अखेर आज.. पण मनातील विचार, उत्तेजना दाबत ती न बोलताच पट्कन उठली व लगबगीने बाळासाहेबांच्या खोलीकडे निघाली. तशी उगीचच खाकरत दासी म्हणाली, "नवं .. बाईसब .. तुमी जाशीला ... पन आम्हाला काही बक्षिशी आहे ..कि .." फुललेल्या चेहऱ्याने मागे वळून राणूबाईने पाहताच दासीचे बोलणे जागच्या जागी जिरले. तशी राणू परत फिरून मालकाच्या खोलीकडे निघून गेली.
हा सगळा प्रकार बघत लांब कोपऱ्यात उभा असलेला रामा दासीच्या जवळ आला व म्हणला, "गुणे.. दिस लय वायट आलेती.. .. आन त्वा त्या आगीत त्याल ओत्तीयास..."
"आत्ता आणि .. म्या काय केल रे मुडद्या ..?" गुणीने नाक मुरडत रामाकडे बघत म्हटले.
"आगं .. बक्षिशी पोर झाल्यावर नायतर आनंदाच्या येळेला माग्तेती. तू तर .."
"काय मी तर .." गुणी मुद्दाम वेड पांघरून बोलू लागली. तिला माहिती होते कि असा काही विषय निघाला कि म्हातारा रामा तरण्या पोरालाही लाजवेल असा हिरवट होतो. शिवाय वाड्यात पहाऱ्याला असल्याने मालकिणीच्या लुगड्यात याची नजर सारखी गुंतलेली असते. खासकरून तिच्या कासोट्यात. तिने अनेकदा रामाला राणूबाईच्या नितंबाकडे आशाळभूत नजरेने बघताना पाहिले होते. त्यामुळे ती मुद्दाम राणूबाईच्या मुद्द्यावरून त्याला बोलत करायला भाग पाडायची.
त्यात तिचाही छुपा हेतू होता. रामाला चढवून काहीतरी करायला भाग पडून त्याला नोकरीवरून हटवायचे होते. तो हटला कि मग तिचा राघू त्याच्या जागी येणारा होता. मग काय .. मालक वाड्यात नसल्यावर दिवसभर धिंगाणा घालायला दोघे मोकळे होणार होते. सध्या राघू मालकाच्या खास पागेत त्यांचा अंगरक्षक म्हणून काम करत होता.
तसे पाहिले तर गुणी काय एकट्या राघुलाच लागू होती अशातला भाग नाही. बाळासाहेबांनी एके रात्री जबरीने तिच्या तारुण्याचा आस्वाद घेतला होता. तेव्हापासून ती अधूनमधून बाळासाहेबांच्या बिछान्यातही असायची. कधी कधी दासिंचा घोळका बसला म्हणजे यावरून त्या तिला टोमणेही मारायच्या पण .."मालकिणीपेक्षा मीच मालकासोबत जास्त झोपलेय.." असे म्हणून ती शेंडा मारायची.
काही चुगल्या करणाऱ्या बायका राणूबाईला हि गोष्ट सांगायच्या पण गुणी वरील बाळासाहेबांची मर्जी तिला माहिती असल्याने तिचाही नाईलाज झाला होता.
तर अशी हि गुणी रामाला आता हरभर्याच्या झाडावर चढवू लागली होती.
"आगं .. अशी कशी तू खुळ्यासारखी बोलतेस .. धा वेळा मालका सोबत झोपलीस तरी तुला कळेना ..." रामाने तिच्याकडे बघत तिला टोमणा हाणला. तशी गुणी उसळून म्हणाली, " आत्ता रं .. आता मालक माझ्या बरोबर रमतात हा काय माझा गुना ... नाय त्यांना तुज्या मालकीण बाय आवडत .. त्याला मी काय करायचं ..."
"आगं पण .. आस एखादीला बोलून का दावायचे? पोरीच्या जीवाला काय वाटले असेल .." रामा उगाचच काजळीच्या सुरात म्हणाला.
"लै पोरीच्या जीवाची काळजी हाय तर ..मंग जा कि तिच्या मागोमाग... का हिथ उभा राहिलास .. खुंटा ठोकल्यावानी .." गुणी ठसक्यातच म्हणाली.
"जातु ..जातु .. तू नग मला शहाणपण शिकवूस .." असे म्हणत रामा बाळासाहेबांच्या खोलीकडे निघाला. तिथे बाहेर उभा राहून पहारा देण्याच्या नावावर आतला कानोसा घेत त्याला स्वप्नरंजन करून घ्यायचे होते.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #2  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
बाळासाहेबांची खोली. आत पलंगावर नेसूचे धोतर वगळता बाळासाहेब उघडे होऊन पलंगावर लोडला टेकून बसले होते. शेजारी उभ्या दोन दासी पंख्याने त्यांना वारा घालत होत्या. तशी बाळासाहेबांच्या खोलीला लागून पलीकडे बाग असून खोलीची खिडकीही त्याच बाजूला उघडत होती व आत्ताही ती उघडी असली तरी उन्हाळ्याचे दिवस असल्याने उष्मा भयंकर वाढला होता.
राणूबाई खोलीत येऊन पलंगापाशी उभ्या राहताच बाळासाहेबांनी दासींना इशारा केला. तशा गालातल्या गालात हसत त्या मुजरा करत तिथून निघून गेल्या. दासी बाहेर पडताच राणूबाई चौकटीकडे वळल्या व त्यांनी खोलीचा दरवाजा बंद करून त्याला कडी घातली व पुन्हा त्या पलंगापाशी येऊन उभ्या राहिल्या.
"बसा ..." दमदार आवाजात बाळासाहेब म्हणाले.
तशी खाली मान घालून राणूबाई तिथेच अंग चोरून बसल्या.
"आपल्या बंधुराजांचे पराक्रम कानावर आलेच असतील..." कमरेचे धोतर सोडवीत बाळासाहेब म्हणाले.
राणूबाईंना आपल्या भावाच्या करामती कानावर आल्या असल्या तरी त्यांनी नकारार्थी मान हलवत आपल्याला काहीच माहिती नसल्याचे दर्शवले.
"सुलतानाविरुद्ध त्यांनी बंडाचा झेंडा उभारला आहे .. आणि आमच्या मदतीची अपेक्षा करत आहेत.." राणूबाईचा अंदाज घेण्यासाठी बाळासाहेब बोलताबोलता थांबले. एव्हाना त्यांनी आपल्या धोतरासह लंगोट देखील काढले होते व आपला ताठलेला लंड मुठीत चुरत ते राणूबाईकडे बघत होते. ती बिचारी एक कान नवऱ्याच्या बोलण्याकडे देऊन नजरेच्या कोपऱ्यातून बऱ्याच दिवसांनी दृष्टीस पडलेले पौरुषत्व बघण्याचा प्रयत्न करत होती.
बराच वेळ गेला तरी बायको काही बोलेना तसे समजून गेलेले बाळासाहेब गरजले, "कळली तुमची अक्कल... निदान लुगडं तरी फेडा .. का तेही आम्हीच काढायचे आता ..?' तशी लगबगीने राणूबाई उठली व तिने झर झर लुगड्याच्या निऱ्या सोडत अंगावेगळे करत चोळीही काढली.
गोरीपान, भरल्या अंगाची बायको बघून क्षणभर बाळासाहेब सगळे राजकारण विसरले. आपले हात हवेत फैलावत त्यांनी तिला जवळ येण्याचे आमंत्रण दिले तशी भारावल्याप्रमाणे राणू त्यांच्याकडे ओढली गेली.
बाळासाहेबांनी राणूला खसकन आपल्या अंगावर ओढत प्रथम जीव गुदमरेपर्यंत तिच्या ओठांचे चुंबन घेतले. जसा तिच्या घशातून "उं .उंह्ह .." असा घुसमटता आवाज येऊ लागला तसे तिला दूर करत पलंगावर उताणे पाडले.
बऱ्याच दिवसांनी अनुभवलेल्या रासवट चुंबनाच्या धुंदीतून राणू शुद्धीवर येते न येते तोच तिच्या गोऱ्यापान मांड्या विलग करून बाळासाहेब तिच्यावर ओणवे झाले व त्यांनी आपला लंड तिच्या योनीवर फिरवत गचकन आत खुपसला.
एक सूक्ष्म कळ उठून गेली व पाठोपाठ आनंदाच्या लहरी विद्युतवेगाने शरीरात दौडू लागल्या. राणूच्या गळ्याचे, गालाचे, कपाळाचे चुंबन घेत .. मधूनच छातीवरील टपोरे स्तनाग्र तोंडात घेऊन चघळीत बाळसाहेब तिचा उपभोग घेऊ लागले.
बऱ्याच दिवसांनी योनीला लाभलेला लिंगाचा दणकट स्पर्श आणि त्यात भर म्हणून बाळासाहेबांचे चाळे, यामुळे राणूबाई लवकरच मुक्कामावर येऊ लागल्या. हा आवेग त्यांना सहन होईनासा झाला व आपसूक त्यांच्या मांड्या बाळासाहेबांच्या कमरेभोवती आवळल्या गेल्या.
बायको माजावर आलेली पाहताच बाळासाहेबांनाही जोर आला व ते जीव खाऊन तिला दणके देऊ लागले.
काही क्षणांतच त्यांचाही बांध फुटला व राणूबाईच्या योनीत वीर्य ओतून ते तिच्या अंगावर रतीग्लानीने गळून पडले. खूप दिवसांनी भरपेट संभोगसुख लाभलेल्या राणूबाईचीही यापेक्षा काही वेगळी अवस्था नव्हती. ती देखील त्यांना मिठी मारून तशीच पडून राहिली.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #3  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
वाड्याच्या सदरेवर संध्याकाळच्या कामकाजासाठी बाळासाहेब बसले होते. शेजारीच त्यांचा दिवाण सोनाजीपंत त्यांना कागदपत्रे व हिशोब समजावून सांगत होता.
वाड्याच्या बाहेर वेगाने दौडत आलेल्या घोड्याच्या टापांचा आवाज येऊन अचानक थांबला तसे बाळासाहेब व पंत प्रवेशद्वाराकडे पाहू लागले. काही क्षणांतच बाळासाहेबांचा खास हेर, रुपाजी आत येताना दिसला. त्याला पाहताच खबर तशीच काही महत्त्वाची असणार हे हेरून बाळासाहेबांनी बैठक सोडली व ते आतल्या बाजूला असलेल्या खलबतखान्यात निघून गेले.
पाठीमागून येणाऱ्या रुपाजीसाठी हा त्यांचा नेहमीचा इशारा होता. तो ओळखून रुपाजीही तडक वाड्याच्या आत शिरला.
खलबतखान्यात गेल्यावर रुपाजीने दरवाजा बंद केला व बाहेर विश्वासातले दोन हत्यारबंद सैनिक पहाऱ्यासाठी उभे राहिले.
"बोल रुपाजी... काय खबरबात .."
बैठकीवर बसत बाळासाहेबांनी सवाल केला.
"खबर तशी महत्त्वाची पण आहे आणि नाही पण .." मुजरा करत रुपाजी हात बांधून उभा राहत म्हणाला.
"म्हणजे ...? असे कोड्यात बोलू नकोस. काय असेल ते स्पष्ट सांग. काय म्हणतात आमचे मेव्हणे ..."
"जी नवीन काही नाही. तेच आपले नेहमीचे. सुलतानाविरुद्ध चाललेल्या लढ्यात तुमची मदत मागत आहेत. त्याबदल्यात तुम्हाला हव्या असलेल्या गावांची देशमुखी व पाटीलकी वतने द्यायला ते तयार आहेत.."
"आत्ता त्यांना अक्कल सुचली म्हणायची. ... " हातांच्या बोटांची चाळवाचाळव करत बाळासाहेब बोलू लागले, "पण त्यांना सांग.. हे जमायचे नाही. वेळ निघून गेली.. सुलतानाने आम्हला हव्या त्या सनदा दिल्या आहेत. आणि यांनी जरी देशमुखी-पाटीलकी दिली तर सुलतानाच्या मर्जीशिवाय चालणार आहे का? .. ते काही नाही .. आमची मदत मिळणार नाही म्हणून त्यांना स्पष्ट शब्दांत सांगून टाक."
"जी.." रुपाजी खाली मान घालून म्हटला.
तसेही थोरामोठ्यांच्या राजकारणात त्याचे काय काम? आणि त्याला रस तरी कितीसा असणार? त्याचे सगळे लक्ष दोन्ही बाजूंनी मिळणाऱ्या बक्षीसीकडे आपले लागून राहिले होते.
काही क्षण असेच निर्व शांततेत गेले व शेवटी शांतता भंग करत बाळासाहेबच म्हणाले, "आमच्या मेव्हण्यांना जर आमच्या मदतीची इतकीच गरज आहे तर ... आम्ही मदत करू.. पण एका अटीवर.."
"जी.. पण ते तयार होणार नाहीत. मागच्या वेळेलाच हि बोलणी झाली आहेत."
"मग जाऊन सांग त्यांना.. येत्या सुलतानी स्वारीत या बाळासाहेब देशमुखांच्या फौजा आघाडीवर राहून त्यांच्यावर पहिला हल्ला चढवतील म्हणून..." हातचा हुकमी डाव गेल्याने बाळासाहेब गरजले.
यापुढे अधिक काही बोलण्यासारखे नाही हे त्या अनुभवी हेरास समजल्याने त्याने मुजरा करत बाळासाहेबांचा निरोप घेतला.
रुपाजी पाठोपाठ बाळासाहेब सदरेवर आले व पंतांना घरी जाण्यासाठी निरोप देऊन त्यांनी गुणीला आवाज देत मालकीणबाईला शयनगृहात पाठवून देण्याची आज्ञा केली.
'या बया .. आता मालकाला मालकिनीत काय म्हणून इतका गोडवा वाटू लागला ...? आधी तर तिच्यापासून लांब लांब जायचे ... आणि आज .. दुपारी केले ते केले ..अन .. अजून रात्रीचे जेवण व्हायच्या आत.... मालकांनी काय घोड्याची दवा घेतली कि काय ...'
स्वतःशीच आश्चर्य करत गुणी मालकिणीकडे पोहोचली व तिने बाळासाहेबांचा निरोप सांगितला.
मुद्पकखान्यात देखरेख करत उभ्या असलेल्या राणूबाईला निरोप मिळताच दुपारच्या आठवणी मनात तरळून आतून एकदम मोहरल्यासारखे झाले .. पण नोकर माणसांसमोर भावनांचे प्रदर्शन नको म्हणून चेहऱ्यावरील आनंद व उत्साह लपवत ती शांतपणे बाळासाहेबांच्या खोलीकडे गेली.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #4  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
बाळासाहेबांच्या खोलीत येताच राणूबाईने दरवाजा लावला व त्यांच्या पलंगाच्या शेजारी येऊन उभी राहिली.
"तुमच्या बंधुराजांचा निरोप आला आहे..." बायकोला आपादमस्तक न्याहाळत बाळासाहेब बोलले.
अपेक्षेप्रमाणे राणूबाईंचा चेहरा खुलला पण क्षणभरच .. वर उचलणारी त्यांची मान खाली गेली. तिने आपल्या भावना परत नियंत्रणात आणल्या.
खरेतर दुपारच्या अनुभवाने ती उत्साहित होऊन अंतःपुरात आली होती. कधी नव्हे ते आज दोनदा ... केवळ या कल्पनेनेच तिच्या मांड्यांच्या मध्ये ओल जाणवू लागली होती पण ... इथे आल्या आल्या बाळासाहेबांनी माहेरचा विषय काढताच तो झरा जागच्या जागी आटला.
"सुलतानाची त्यांच्यावर स्वारी होणार आहे.. आमच्या मदतीची त्यांना गरज आहे... मदत मागत आहेत .. काय करायचे म्हणता..." पत्नीच्या मनाचा अंदाज घेत बाळासाहेब म्हणाले.
"जी ... जे तुम्हाला योग्य वाटेल .."
बायकोच्या या उत्तराने बाळासाहेब अगदी खुश झाले. 'साली वांझ असली तरी पतीच्या हिताची आहे. भावाच्या नाही.' आनंदाच्या भरात तिला जवळ घेण्याची त्यांना इच्छा झाली खरी पण तिच्या वांझपणाचा उल्लेख मनात येताच त्यांची विचारचक्रे त्या दृष्टीने चालू लागली.
"हे बघा .. हे राजकारणी उत्तर आम्हांला नको आहे. तुमची खरी खुरी इच्छा काय असेल ते सांगा.. कसलाही संकोच बाळगू नका... "
आपला अंदाज घेण्यासाठीच बाळासाहेब असे आडून आडून विचारत आहेत याची कल्पना राणूबाईला आली होती. तेव्हा तिने, "मी बाईमाणूस. मला काय तुमच्या राजकारणातील कळते. तुम्ही जे कराल ते बरोबरच असेल" असे म्हणत वेळ मारुन नेण्याचा प्रयत्न केला पण आज बाळासाहेबांना सोक्षमोक्ष लावायचाच होता.
"हे बघा.. सुलतानची स्वारी त्यांच्यावर होणार आहे. त्यांना आमच्या मदतीची गरज आहे. आणि ती मदत आम्ही देऊही.. पण एका अटीवर .. आणि ती अट तुम्हाला माहिती आहे... "
"हो .. पण दादासाहेब त्याला राजी होणार नाहीत, हे तुम्हीही जाणता." मध्येच बालासाहेबांना रोखत राणूबाई बोलून गेल्या व त्यांनी आपली जीभ चावली.
बाईमाणसाने असे मध्येच बोलणे आपल्या नवऱ्याला आवडत नाही याची त्यांना जाणीव झाली. आता स्वारी काय म्हणते या कल्पनेनेच त्यांचा जीव टांगणीला लागला.
"ठीक आहे. ते त्यांच्या हट्टावर कायम आहेत तर आम्हीही ... " बाळासाहेब शांत स्वरात बोलू लागले. तसे राणूबाईवर आणखी दडपण आले. कारण आपला नवरा जेव्हा अशा बाबतीत शांतपणे बोलतो तेव्हा नक्कीच त्यात काहीतरी गंभीर, आपल्याला अडचणीची बाब असते हे तिला अनुभवाने माहित झाले होते.
"त्यांनी उभारलेल्या झगड्यात आम्ही सामील होणे नाही. उलट सुलतानाच्या मदतीने आम्ही त्यांच्यावर चालून जाणार आहोत आणि .. स्वहस्ताने त्याने शीर कापून हजरतांच्या चरणी अर्पण करणार आहोत."
बाळासाहेबांचे शब्द कानी पडताच राणूबाईला अंगावर वीज पडल्यासारखे झाले. अचानक त्यांना हुंदका फुटला. तसे आपला आवाज चढवीत बाळासाहेब कडाडले, "रडायला काय झाले ..?" तसा राणूबाईच्या अश्रूंचा बांध फुटला.
हीच ती योग्य वेळ होती, जिची प्रतीक्षा बाळासाहेब मघापासून करत होते.
"हे बघा.. जर तुम्हांला तुमच्या भावाच्या जीवाची इतकीच काळजी आहे तर उद्याच त्याला भेटायला जा .. आणि त्यांना सांगा .. जोवर ते त्यांचे पिढीजाद वतन आमच्या नावे करत नाहीत व .. तुमच्या पोटी आम्हाला अपत्य लाभत नाही तोवर आम्ही त्यांच्या पक्षाला मिळणे नाही. ... तुमचे बंधुराज जर ऐकणार नाहीत तर तुम्हीही परत येण्याचे कष्ट घेण्याचे कारण नाही. तशीही वांझ बाई कितीही देखणी असली तरी आमच्या काय कामाची? खुशाल तुम्ही नवरा मेला म्हणून माहेरात राहू शकता .." इतके बोलून बाळासाहेब खोलीतून बाहेर पडले.
बाळासाहेबांचा प्रत्येक शब्दन शब्द जणू तोफगोळ्याप्रमाणे राणूबाईला वाटला. इकडे आड तिकडे विहीर अशी त्यांची गत झाली. आपल्या नवऱ्याला आपण संतान सुख देऊ शकत नाही याबद्दल तसेही त्यांना टोमणे खावे लागतच होते. त्यात आता नवऱ्याने राजकारण आणून उभे केले.
राणूबाईच्या माहेरचे वतन बळकावण्याचा देशमुख घराण्याचा उद्योग आज नव्हे तर गेल्या तीन पिढ्या सुरूच होता. यातून देशमुख आणि पाटील घराण्यात संघर्ष उद्भवून अनेक माणसे मारली गेली होती. तेव्हा राणूबाईच्या वडिलांनी पुढाकार घेत दोन घराण्यात नातेसंबंध प्रस्थापित करून हा लढा मिटवण्याचा प्रयत्न केला. परंतु आता तिच्या भावामुळे -- आनंदरावाने चालवलेल्या बंडाळीमुळे हा संघर्ष पुन्हा एकदा उफाळण्याची चिन्हे दिसत होती. हा लढा मिटवण्याचा एकच मार्ग होता ... तो म्हणजे आनंदरावाने पिढीजाद वतन देशमुखांना देणे.
'...पण दादा याला तयार होईल का?' राणूबाईच्या मनात प्रश्न उपस्थित झाला. शिवाय नवऱ्याने तिच्या वांझपणाचा उल्लेख करून तिकडून देखील तिची वाट अडवलेली.
शेवटी आपला संसार आता भावाच्या मदतीवरच अवलंबून असल्याचे तिच्या लक्षात आले व निमुटपणे आपली आसवे पुसत ती अंतःपुरातून बाहेर आली व दासींना दुसऱ्या दिवशी घुसडवाडीला जाण्याच्या सूचना देऊन आपल्या खोलीकडे वळाली.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #5  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
घुसाडवाडीच्या बाहेर काही अंतरावर आनंदरावाच्या सैन्याच्या तळ पडला होता. लवकरच आनंदराव पाटलांची स्वारी सुलतानाच्या प्रदेशात होणार असल्याने लुटीला पुष्कळ वाव असल्यामुळे कित्येक हौशी तरुण या सैन्यात सहभागी होण्यास गर्दी करून राहिले होते. शिवाय छावणीत धंदा व्हावा म्हणून अनेक पेशाची लोकंही तिथे गोळा झालेली. नाही म्हटले तरी वीस पंचवीस हजार मनुष्य-प्राण्यांचा तिथे जमाव पडला होता.
छावणीच्या बरोबर मध्यभागी खासे आनंदराव पाटील यांचा तंबू उभारण्यात आला होता. उन्हाळ्याचे दिवस असल्याने तंबूच्या कनाती उघड्या ठेवून आतील छोट्याशा मंचकावर आनंदराव लोडाला टेकून बाहेरची वर्दळ बघत होते.
तंबूच्या प्रवेशद्वाराजवळ आनंदरावांच्या पथकातील काही माणसे एका अपरिचित व्यक्तीस घेऊन आली. तंबूवरील पहारेकऱ्यांनी त्यांना रोखले व सर्वांना निःशस्त्र करून आत पाठवले. मंचकावर बसून आनंदराव हे बघतच होते.
हा जमाव आत येताच कमरेत वाकला व सर्वांनी आनंदरावांना मुजरा केला. अगदी पकडून आणलेल्या व्यक्तीने देखील. हे पाहून आनंदरावांना आश्चर्य वाटले.
"कोण आपण? आणि इथे का येणे केलत?" आनंदरावांनी पकडून आणलेल्या इसमास प्रश्न केला.
"जी, मी खुपसवाडीहून आलो आहे... ताईसाहेबांचा निरोप घेऊन." अदबीने झुकत कैदी इसम बोलला. तसे आनंदराव सावध झाले व त्यांनी आपल्या शिपायांना बाहेर जाण्याची आज्ञा करत तंबूची कनात बंद करण्याचा आदेश दिला.
हुकुमाप्रमाणे तंबूची कनात बंद झाल्यावर काही क्षण आनंदरावांनी कानोसा घेतला व हलक्या आवाजात विचारले, "काही खास बातमी..."
"जी.. तशी खास नाही. ताईसाहेब आपल्या भेटीसाठी निघाल्या असून त्यांचा मुक्काम इथून एक मैलांवर आहे." निरोप्याने बातमी देताच आनंदरावांनी त्याला जायची इशारत केली व तंबूत येरझारा घालत ते स्वतःशीच विचार करू लागले.
'अचानक अशा ताईसाहेब आमच्या भेटीला का याव्यात? सुलतानाच्या स्वारीत आम्हांला येऊन मिळा म्हणून आपण कालच बाळासाहेबांना संदेश पाठवला होता. त्याचे तर उत्तर घेऊन आल्या नसतील ना? कि आणखी काही .... पण दुसरे काय असणार?.... अरे हो .. विसरलोच होतो.. बाळासाहेबांना आमचे वतन हवे आहे. कदाचित तीच अट त्यांनी टाकली असेल व तेच सांगायला ताईसाहेब येत आहेत. ... .. तसं असेल तर आपणच पुढे होऊन त्यांना भेटून त्यांची रवानगी करायला हवी.' आनंदरावांचा विचार पक्का झाला व आवाज देऊन सेवकांना आत बोलावत बाहेर जाण्याची तयारी करण्याचे आदेश दिले.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #6  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
घुसडवाडी पासून दोन मैल अंतरावर राणूबाईचा तळ पडला होता. संरक्षक म्हणून पंचवीस शिपाई आणि काही नोकर चाकर वगळता तळावर फारशी गर्दी नव्हती. एका डेरेदार लिंबाच्च्या झाडाची सावली बघून राणूबाईच्या मुक्कामाचा तंबू उभारण्यात आला होता. गडी माणसांचा आसपास वावर असल्याने तंबूच्या प्रवेशद्वारी जाळीचा पडदा टांगण्यात आला होता. ज्यामुळे हवा आतमध्ये खेळती राहील व बाहेरच्या व्यक्तीस आतील दृश्य दिसणार नाही. तसेच तंबूच्या प्रवेशद्वारी काही हत्यारी शिपाई असून आतल्या बाजूला चार पाच दासीही होत्या.
तंबूतील मंचकावर राणूबाई उगाचच पडून राहिली होती. घुसडवाडीला निरोप पाठवून बराच वेळ झाला होता. अजूनही निरोप्या परतला नव्हता. दादासाहेब वाडीतच आहेत कि बाहेर गेले? आणि जरी ते नसले तरी वहिनी आहेतच ना? मग त्यांनी तरी उलट निरोप पाठवत भेटीचे आमंत्रण द्यावे? काहीच कसे नाही...
विचारांनी राणूबाईचा जीव हैराण झाला होता. त्यात पतीचे शब्द तिच्या कानांत अजूनही घुमत होते. 'वांझ ..वांझ बाई....देखणी असली तरी...वांझ ..' असह्य होऊन राणूबाईने दोन्ही हात कानांवर ठेवले. तशा सोबतच्या दासी घाबरल्या व तिच्या भोवती गोळा झाल्या.
"काय झाले बाईसाहेब? तब्बेत बरी नाही का?" एका दासीने हिंमत करून तिला विचारले.
भोवताली दासींचे कोंडाळे जमा झाल्याची जाणीव होताच राणूबाईने कानावरील हात काढले व मनातील विचार लपवत एवढेच म्हणाली, "काही नाही. जरा उन्हाने डोके चढल्यासारखे वाटते."
"मग वैद्यजींना बोलावू का?" एकीने विचारले.
"नको. काही गरज नाही. राहिल आपोआप. मला जरा सरबत करून आण. आणि हो ... तो सखाराम अजून परतला कि नाही याची चौकशी करून मला कळवा."
'जी ..' म्हणत दोन तीन दासी तंबूतून बाहेर पडल्या व बाहेर एक मनुष्याकृती कमरेत वाकून उभा असल्याचे राणूबाईच्या दृष्टीस पडले.
"कोण आहे ..?' राणूबाईने करड्या आवाजात विचारले.
"जी,सखाराम.... बाईसाहेब..." अदबीने उत्तर आले.
"इतका उशीर का झाला? काही निरोप? भेट झाली कि नाही?" राणूबाईने प्रश्नांची सरबत्ती केली.
"जी, भेट झाली व खासे रावसाहेब आपल्या भेटीला येत असल्याचा निरोप घेऊनच मी इथे आलो आहे."
"काय? दादासाहेब इथे येत आहेत? पण आम्हीच त्यांच्या भेटीला वाड्यावर येत असल्याचे का सांगितले नाहीस?"
"जी, सरकारस्वारी मोहिमेवर असून लष्करात त्यांचा तळ होता. म्हणून बहुधा ते आपल्या भेटीस येत आहेत."
"अस्स... ठीक आहे. त्यांच्या स्वागताची तयारी करण्याचे निर्देश द्या. तोवर आम्ही आलोच." राणूबाईची आज्ञा म्हणजे संभाषणाचा शेवट होता, हे ओळखून सखाराम मुजरा करून तिथून सटकला.
दादासाहेब भेटीला येणार म्हटल्यावर राणूबाईने आवरायला सुरवात केली. आईन्यात बघून तिने केस नीट करण्याची दासीला आज्ञा केली. ठेवणीतील दागिने काढण्याचा हुकूम दुसऱ्या सेविकेला दिला. अंगावरील लुगडे ठीक आहे कि दुसरे घालावे असे तिसऱ्या दासीला विचारून पाहिले.
एकूण भावाच्या भेटीची वार्ता ऐकून तिच्या मनाची विलक्षण तारांबळ उडून गेली. शेवटी किती झाले तरी तिचा तो मोठा भाऊ होता... आणि विशेष म्हणजे बऱ्याच वर्षांनी त्यांच्या भेटीचा योग जुळून आला होता. शेवटची भेट त्याच्या मुलाच्या बारशाच्या वेळी झालेली... तीदेखील चार सालामागे. त्यावर आज प्रथम. त्यामुळे तिच्या उत्साहाला उधाण आले होते.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #7  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
भरधाव वेगाने घोडी फेकत आनंदरावाने राणूबाईचा तळ गाठला. तळावर पोहोचताच त्याने मुख्य तंबूपासून काही अंतरावर आपला घोडा रोखला व खाली उतरला. पाठोपाठ त्याच्या सोबतचे दहा स्वार देखील घोड्यावरून खाली आले. आपल्या अंगरक्षकांसह तो थेट राणूबाईच्या तंबूकडे चालला असता वाटेत सखाराम त्याला सामोरा आला व भेटीकरता उभारलेल्या तंबूकडे घेऊन गेला.
इकडे आनंदराव आल्याची वार्ता मिळताच लगबगीने राणूबाई तंबूच्या प्रवेशद्वारी आणून ठेवलेल्या पालखीत बसली व भोयांनी पालखी उचलून पाच पन्नास पावलांवरील भेटीच्या तंबूजवळ ठेवली. तिथे तंबूच्या प्रवेशद्वाराच्या बाजूने पालखीतून उतरून राणूबाई आता प्रवेशली.
आत तंबूमध्ये आनंदराव एकटाच उभा होता. भोयांची चाहूल लागताच तो तंबूच्या प्रवेशद्वाराकडे बघत उभा राहिला. काही क्षणांतच डौलदार पावले टाकीत राणूबाईची मूर्ती आत येताना दिसली तशी त्याच्या काळजात कळ उठली.
'आपल्या बायकोची पण चाल अशीच असती तर ...' त्याच्या मुलाच्या बारशाला आल्यापासून आपल्या धाकट्या बहिणीची चाल त्याच्या मनात रुतून बसली होती.
निसर्गाने शक्य तितके उत्तान सदरात मोडणारे सौंदर्य राणूबाईला दिले होते. तिची उंची बेताची असली तरी ती अंगाने भरलेली होती. तिची छाती प्रथमदर्शनीच कोणाचेही लक्ष वेधून घेणारी होती. शिवाय घट्ट नेसलेल्या लुगड्याच्या कासोट्यातून दृश्यमान होणारे तिचे नितंब ... आह्ह्हाहा .. जणू काही दोन कलिंगडेच आहेत असे वाटायचे...
तशी आनंदरावाची बायकोही काही कमी देखणी नव्हती. पण तिच्यात तो भरगच्चपणा नव्हता जो राणूबाईच्या देहात सामावला होता.
आपल्याच विचारचक्रात आनंदराव मग्न असतना राणूबाई पुढे आली व भावाच्या पाया पडण्यासाठी खाली वाकली. त्यावेळी क्षणभर का होईना आनंदरावाची नजर तिच्या छातीवरील पदराआड दडलेल्या कबुतरांकडे गेले.. ... 'इतके भरगच्च ...पण प्यायला कोणी नाही .. एक बाळासाहेब सोडले तर .'
बाळासाहेबांचा विचार मनात येताच स्वारी भानावर आली व पाया पडण्यासाठी खाली वाकलेल्या बहिणीच्या डोक्यावर हात ठेवून 'अखंड सौभाग्यवती भव ' आशीर्वाद देऊन मोकळी झाली.
त्यानंतर उभयता समोरासमोर ठेवलेल्या बैठकीच्या आसनांवर स्थानापन्न झाले.
"बोला ... आज इतक्या दिवसांनी कशी आठवण झाली आमची ..." आनंदरावाने थेट मुद्द्याला हात घातला.
"झाली अशीच. म्हटले फार दिवस झाले. माहेरपणाला एकदा जाऊन यावे." राणूबाईने औपचारिक उत्तर दिले.
"तिकडे सगळे व्यवस्थित ना? आणि आमचे दाजीसाहेब काय म्हणत आहेत .."
"सगळे ठीक आहेत. त्यांचीही मर्जी प्रसन्न आहे. आमच्या वहिनी व भाचे कसे आहेत?"
"उत्तम.. म्हणजे आम्ही जुळवून आणलेला घाट यशस्वी होत आहे म्हणायचा तर .." आनंदरावाने थेट राजकारणी बोलण्यास हात घातला तशी राणूबाई चपापली. तिच्या चेहऱ्याचा रंग उडाला, ते आनंदरावाच्या लक्षात आले व हा विषय टाळण्यासाठी त्याने मग थोडावेळ इकडची तिकडची बोलणी केली.
बहिण-भावाची औपचारिक बोलणी चालू असतानाच दास्या आत आल्या व त्यांनी सरबत तसेच फराळाची ताटे मेजावर ठेऊन बाहेर गेल्या. एकापेक्षा एक अशा अंगापिंडाने भरलेल्या दास्यांना पाठमोरे न्याहाळत आनंदरावाने सरबताचा पेला हाती घेतला. राणूबाईची नजर आपल्या भावाकडे होतीच. 'शेवटी पुरुष इकडून तिकडे सारखेच ..' म्हणत तिनेही एक सरबताचा पेला उचलला.
"दादासाहेब .. आम्ही आपल्याकडे एका .. नाजूक ..राजकारणी ...कामासाठी आलो आहोत." सरबताचे घुटके घेत राणूबाई म्हणाली.
"आम्हांला माहिती आहे ते. कालच आम्ही दाजीसाहेबांना निरोप दिला होता." सावरून बसत आनंदराव बोलला.
"त्याच संदर्भात आम्ही आलो आहोत. पण ..."
"पण काय ताईसाहेब?" राणूबाईने बोलणे अर्धवट सोडल्यावर आनंदरावाने अधिरतेने विचारले.
"दादासाहेब .. तुम्हांला आठवते का.. आपण लहानपणी घोड्याची दौड करायचो आणि त्यात तुम्ही नेहमी हरायचा ते ..." राणूबाईने अचानक विषय बदलल्याने प्रथम आनंदराव गोंधळला. पण नंतर त्याच्या लक्षात आले तसा तो देखील सावरून म्हणाला, "हो ..हो..हो .. म्हणजे काय? न आठवायला काय झाले? अगदी चार सालांमागे तुम्ही आला होता तेव्हाही आपण एक दौड केली होती. .. पण त्यावेळी तुम्ही हरला होता ताईसाहेब."
"आम्ही हरलो नव्हतो काय ..."
"मग ..."
"आम्ही तुम्हांला जिंकून दिले होते. बारशाची भेट म्हणून .." थोड्या खेळकर आणि नाटकी अंदाजात राणूबाई बोलली.
"अस्से काय .. मग त्यापूर्वी आम्हीही हरलो नव्हतो ..तर लहान बहिणीला जिंकून देत होतो." आनंदरावाने राणूबाईवर कडी केली. तशी ती आव्हानात्मक स्वरात म्हणाली, "मग होऊन जाऊ द्या फैसला?"
"आत्ता?"
"हो. मग कधी?"
"अहो पण ..."
"हे बघा दादासाहेब ..पण नाही बिन नाही ... कसलीही दयामाया न दाखवता आज आपण दौडीची शर्यत लावायची." राणूबाई निग्रहपूर्वक बोलली. त्यावर आनंदरावास आक्षेप घेण्यास वावच मिळाला नाही. त्याने संमती दर्शक मान डोलवली व राणूबाईने सेविकांना आवाज देत दौडीसाठी घोडी तयार ठेवण्याची आज्ञा देत पोषाख बदलण्यासाठी ती आपल्या तंबूत निघून गेली.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #8  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
लुगड्याचा घट्ट कासोटा मारून राणूबाई घोडीवर स्वार होऊन आनंदराव जिथे स्वार होऊन तिची वाट बघत होता तिथे आली. तिच्याकडे एक दृष्टीक्षेप टाकत आनंदराव म्हणाला, "ताईसाहेब, बोला... कुठवर दौड करायची?"
"जिथवर आपण शेवटची दौड केली होती ..."
राणूबाईच्या उत्तराने आनंदराव क्षणभर चमकला. खरेतर त्याची इच्छा नसतानाही तो प्रसंग त्याच्या नजरेसमोर तरळून गेला व त्याच्या मनात चलबिचल निर्माण झाली. काही क्षण स्वतःशीच विचार करून तो बोलला, "ठीक आहे. माझ्यासोबत हे शिपाई राहतील. तुम्ही कोणाला सोबत घेणार आहात का?"
"सोबत कशाला? तुमच्या रक्षणाला मी आहे आणि माझ्या तुम्ही... .... का घुसडवाडीच्या पाटलांचा दरारा पूर्वीसारखा राहिला नाही म्हणायचा.."
मुद्दामहून राणूबाई खोचक बोलली पण घाव वर्मी लागला. बिथरून जाऊन काहीशा घुश्श्यानेच आनंदराव उद्गारला, "खुपसवाडीच्या देशमुखांनी आमच्या दराऱ्याची मोजमाप काढू नयेत. हवेतर त्यांच्या सोबतीसाठी त्या स्वतःच्या दासींना घेऊ शकतात. बाकी, खुद्द सरकारस्वारी असताना चोर चिलटांचे भय बाळगायचे काही कारण नाही."
"आम्हीही तेच म्हणतोय दादासाहेब .. " मध्येच रंग बदलत राणू म्हणाली, " दोन दोन खाशा स्वाऱ्या असताना सोबत हि ढालाइत मंडळी का बाळगावी?"
यावर आनंदराव काहीच बोलला नाही. त्याने फक्त दौडीकरता सज्ज राहण्याची इशारत केली. तशी मांड आवळून व लगाम खेचून राणूबाई तयार झाली. राणूबाईची एक सेविका हातात बावटा घेऊन एका बाजूला उभी राहिली व दोन्ही स्वारांना 'हुश्शार ...' होण्याचा इशारा देऊन तिने बावटा खाली टाकला त्याबरोबर दोघांनी घोड्याला टाच देऊन लगाम सैल सोडला.
काही क्षणांतच दोन्ही सरकार स्वाऱ्या धुळीचे लोट उडवीत दिसेनाशा झाल्या.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #9  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
साधारण मैलभर अन्तरावर शर्यत संपण्याचे ठिकाण येताच आनंदरावाच्या मनाची चलबिचल होऊ लागली. आतापर्यंत त्याचे सर्व लक्ष शर्यत जिंकण्याकडे केंद्रित झाल्याने राणूबाईपेक्षा काही अंतर पुढे त्याचा घोडा दौडत होता. परंतु जसजसे त्याचे मन अस्वस्थ होऊ लागले तसतसा त्याच्या घोड्याचा वेगही मंदावू लागला व एका बेसावध क्षणी राणूबाई त्याला मागे टाकून पुढे निघून गेली.
आनंदरावाच्या बाजूने जाताना राणूबाई मुद्दाम मोठ्याने ओरडली, "दादासाहेब ... आम्ही जिंकलो.."
तसा आनंदराव भानावर आला व त्याने घोड्याच्या पोटावर टाच मारली. परंतु तोवर बराच उशीर झाला होता व खुणेच्या झाडाजवळ राणूबाई पोहोचली होती.
राणूबाईजवळ जात घोडा थांबवून आनंदरावाने घोड्यावरून खाली उडी मारली व तिच्यापुढे हात बांधून उभे राहत तो म्हणाला, "ताईसाहेब .. आपण शर्यत जिंकली.. बोला .. बक्षीस म्हणून तुम्हांला काय पाहिजे ..."
"आम्ही मागू ते द्याल .." गूढ स्वरात राणूबाई उद्गारली. त्या आवाजाने आनंदरावही मनातून चपापून गेला खरा पण क्षत्रियधर्मास जागून म्हणाला, "मागून तर बघा ... आमचा प्राण देखील आम्ही देऊ ..."
"त्याची आवश्यकता नाही दादासाहेब.." घोडीवरून खाली उतरत राणूबाई म्हणाली. ".. पण दादा.. मला एक सांगा..."
"काय..?"
"सर्व रस्त्यात तुम्ही माझ्या पुढे होता. पण अगदी ऐन वेळेला तुमच्या स्वारीचा वेग कसा काय मंदावला..? आम्ही जेव्हा तुमच्या बाजूने गेलो तेव्हा तुमचे लक्ष दौडीकडे अजिबात नव्हते.. असे का?"
"जी काही नाही .. असेच.." राणूबाईची नजर टाळत आनंदराव म्हणाला खरा पण त्याच्या मनातील खळबळ राणूबाईच्या भेदक नजरेपासून लपली नाही.
"काही नाही कि .. आम्हाला सांगायचे नाही ..?"
"जी तसं काही नाही ... पण ... " राणूबाईच्या प्रश्नावर आनंदराव गडबडला.
"पण काय ?... दादासाहेब .. आमचे माहेर पण आमच्याशी बोलताना राजकारण करू लागले असे समजायचे का?" राणूबाईचा स्वर दुखरा होता.
"ताईसाहेब अशी भलती शंका मनात देखील आणू नका.." आनंदराव भावनावेगाने बोलला.
"मग तुम्ही आमच्यापासून लपवत काय आहात?"
"काही नाही ... हेच आपले मोहिमेचे विचार मनात आले ..आणि .." आनंदरावाच्या आवाजातील पोकळपणा त्याच्या विधानाची सत्यता स्पष्ट करत होता. आपल्या भावाला अधिक छेडणे योग्य नाही जाणून राणूबाईने विषय बदलला.
"दादासाहेब.. मोहिमा तर चालूच राहणार . त्यात तुम्ही यशही प्राप्त कराल .. पण .."
"पण काय .."
"तुमची जी अपेक्षा आहे .. तुमच्या दाजींनी यात सहभागी व्हावे .. ती पूर्ण नाही होणार."

"पण का? त्यांना हव्या त्या लेखी सनदा देण्यास आम्ही आजही तयार आहोत .. मग तरीही त्यांचा नकार का?"
"दादासाहेब .. तुमचं राजकारण आम्हाला कळत नाही. पण एक आहे.. ते म्हणजे खुपसवाडीची फौज सुलतानच्या स्वारीत सहभागी होऊन तुमच्याविरुद्ध चाल करून येणार आहे आणि ..."
"आणि काय ..?" आनंदरावाच्या आवाजात विषाद आणि उत्सुकता होती.
"आणि .. ह्यांनी तुम्हाला धरून नेण्याचा विडा उचलला आहे." इतके बोलून राणूबाईने पदर तोंडाला लावला.
बहिणीकडून निरोप मिळताच आनंदराव विचारात पडला. बाळासाहेब आपल्या मोहिमेत सहभागी होणार नाहीत हे त्याने आधीच गृहीत धरले होते परंतु किमान त्यांनी तटस्थ राहावे अशी त्याची माफक अपेक्षा होती व ती देखील धुळीस मिळाल्याने स्वारीचे नियोजन बर्यापैकी बदलणे आता भाग होते.
"कसल्या विचारात पडला दादासाहेब?" काही वेळाने सावरून राणूबाईनेच प्रश्न केला.
"कसल्या नाही ताईसाहेब. आम्हाला खात्री होतीच तुमच्या यजमानांची. पण ते आमच्या शत्रूला जाऊन मिळतील असे वाटले नव्हते. ..ठीक आहे. आता आमच्या स्वारीचे बेत बदलणे आम्हाला भाग आहे. मला वाटते आता आपण तळाकडे परत जायला हरकत नाही."
"किती खुल्या दिलाने बोलत आहात तुम्ही .." राणूबाईच्या आवाजात कौतुक दाटले होते. "आपल्या शत्रूपक्षाच्या व्यक्तीसमोर लढाईचे डावपेच उलगडून सांगणे ..."
"शत्रुपक्षाच्या..? आम्ही तुम्हाला तसे कधीच समजले नाही ताईसाहेब .... व समजणारही नाही .." राणूबाईला मध्येच तोडत आनंदराव म्हणाला.
"अस्स का? मग मघाशी बरे तुम्ही उत्तर देण्याचे टाळले.." गालातल्या गालात हसत राणूबाई म्हणाली.
"जी .. तसे नाही काही .." लाजेने खाली मान घालून आनंदराव तिची नजर व प्रश्नाचे उत्तर टाळू लागला.
"बाई बाई .. आमचे दादामहाराज असे लाजतात देखील .. आम्हाला माहिती नव्हते .. आता वहिनींना सांगितले पाहिजे .." राणूबाई हसत हसत उद्गारली. त्यामुळे आनंदरावाची स्थिती आणखी विचित्र होऊन कसाबसा तो म्हणाला, "ताईसाहेब .. संध्याकाळ होत आली आहे. आपण परत निघूया का?"
आनंदरावाच्या चेहऱ्याकडे एक दृष्टीक्षेप टाकून राणूबाईने संमतीदर्शक मान डोलावली.
दोघे प्रथम रानुबाईच्या घोडीजवळ गेले. तिथे जाताच आनंदराव खाली गुडघ्यावर बसला व त्याने आपल्या दोन्ही हातांची ओंजळी केली. तशी राणूबाई त्याच्या हाताच्या ओंजळीत आपला डावा पाय ठेवून घोडीचा लगाम धरत स्वार झाली.
राणूबाई घोडीवर स्वार होत असताना आनंदरावाचे लक्ष तिच्याकडेच लागून राहिले होते. ज्यावेळी तिने त्याच्या हातांच्या ओंजळीत आपला डावा पाय ठेवला त्यावेळी नकळत त्याची नजर तिच्या लुगड्यात घट्ट आवळल्या गेलेल्या मांड्याकडे लागून नितंबापर्यंत गेली. राणूबाईला याची कल्पना असल्याने तिही काही क्षण तशीच रेंगाळली व नंतर एक झटका मारून ती घोडीवर स्वार झाली. त्यानंतर आनंदराव आपल्या घोड्यावर बसला व अंधार पडण्याच्या वेळेस दोघेही राणूबाईच्या तळावर पोहोचले.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
  #10  
Old 3 Weeks Ago
thedon45's Avatar
Custom title
 
Join Date: 21st April 2010
Posts: 10,539
Rep Power: 27 Points: 2090
thedon45 is a pillar of our community
राणूबाईच्या छावणीत पोहोचताच दोघेही आपपल्या घोड्यांवरून खाली उतरले व तिथेच तिचा निरोप घेण्याच्या इराद्याने आनंदराव म्हणाला, "ताईसाहेब, आता आम्हाला आज्ञा द्यावी. हवे तर उद्या सकाळी आम्ही तुमच्या भेटीस येतो अथवा तुम्हीच तिकडे निघून यावे."
"दादासाहेब... आमचे तिकडे येणे होणे नाही. आमची इच्छा आहे कि, तुम्ही आज येथेच मुक्काम करावा."
"पण..ताईसाहेब.. तिकडे आमची छावणी .."
"असू द्या. पाटलांची स्वारी शत्रूच्या नाही तर त्यांच्या बहिणीच्या तळावर आहे, हे काही तुमच्या सैन्याला माहिती नाही? आवश्यकता वाटल्यास आपण आपली माणसे तिकडे पाठवू शकता किंवा बोलावून आणू शकता. परंतु आजची रात्र तुम्हाला इथेच काढावी लागणार आहे आणि हि आमची आज्ञा आहे." निग्रहपूर्वक स्वरात बोलून राणूबाई तिच्या तंबूच्या दिशेने निघून गेली.
स्वतःशीच अचंबा करत आनंदरावही त्याच्याकरता तात्पुरत्या उभारलेल्या बैठकीच्या तंबूकडे निघाला.
आत गेल्यावर बैठकीच्या आसनावर बसत त्याने प्रथम आपल्या सोबत आलेल्या शिपायांच्या प्रमुखाला बोलावत, आपण आजची रात्र इथेच मुक्काम करत असल्याची बातमी छावणीत पाठवून देण्यास सांगितले.
सोबत आलेला शिपाई बाहेर जाताच आनंदराव परत एकदा राणूबाईच्या वर्तनाचा विचार करू लागला.
'कशासाठी आज आपणांस थांबवून घेतले असावे? दाजीसाहेबांचा निरोप तर मघाशीच मिळाला. मग आता आणखी काय असे काम असावे .. कि ज्यासाठी ... अरे हो .. शर्यतीचे पारितोषिक अजून राणूबाईने आपल्याला मागितले नाही आणि आपणही दिले नाही.. कदाचित त्यासाठी तरी नसेल ना .. पण असे काय ती मागणार .. तिच्या नवऱ्याचा बचाव कि... कि आपले पिढीजाद वतन ...पण राणू मागेल का? .. काय सांगावे कदाचित लग्न झाल्यावर मुलींना माहेरची तितकीशी ओढही राहत नसावी .... नाहीतर उद्या छावणीकडे येण्याचे निमंत्रण देऊनही तिने नकार का द्यावा..'
तंबूच्या प्रवेशद्वाराशी सेवकाचा आवाज आल्याने आनंदरावाची तंद्री भंग पावली. आत येत सेवकाने, ताईसहबांच्या तंबूकडे भोजनास यावे, अशी वर्दी दिली. तेव्हा त्यला 'आलोच थोड्या वेळात' म्हणून आनंदरावाने परत पाठवले व बैठकीवरून उठत त्याने आपल्या सोबत आलेल्या शिपायांच्या प्रमुखाला आत बोलावत भोजनासाठीच्या वस्त्रांची व्यवस्था करण्याचा हुकूम दिला.
काही वेळातच एक नवी कोरी धोतरजोडी व उपरणे घेऊन राणूबाईचा सेवक आणि आनंदरावाचा शिपाई आत आला. सेवकांनी आणलेले कपडे अंगावर चढवत असताना परत एकदा आनंदरावाचे विचारचक्र सुरु झाले.
'काय असावे राणूबाईच्या मनात? आज ती अशी का वागते? इथे येताच प्रथम बैठकीत बोलणे अधुरे ठेवले.. नंतर शर्यतीचा विषय.. त्यासाठी तेच स्थळ जिथे आपण ... सोबतीला कोणालाही न घेण्याचा निर्णय.... कशासाठी? तिला काही बोलायचे होते कि काही करायचे.... बोलायला तर तिने तोच विषय काढला आणि संपवला.. मग तेवढ्यासाठी एवढ्या दूरवर ... आणि आता मुक्कामाची गळ ... हे सर्व कशासाठी? वतनासाठी कि .. कदाचित आपल्या जीवाला धोका तर नाही ना..'
शेवटच्या कल्पनेने आनंदरावला घाम फुटला. तशी तिही शक्यता नाकारता येत नव्हती. त्याच्या जोडीला फारसे शिपाई देखील नव्हते. जर राणूबाई किंवा तिच्या सोबतच्या शिपायांनी दगाफटका करायचे ठरवले तर ...
'काय करावे? भोजनास जावे कि न जावे? कि भोजन झाल्यावर मुक्कामाला आपल्या तळावर परत जावे? कि आणखी पथके जोडीला बोलवून घ्यावीत?' असे अनेक प्रश्न मनात घोळवीत आनंदरावाची पावले राणूबाईच्या तंबूकडे वळली.
______________________________


Reply With Quote
Have you seen the announcement yet?
Reply Free Video Chat with Indian Girls


Thread Tools Search this Thread
Search this Thread:

Advanced Search

Posting Rules
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

vB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off
Forum Jump


All times are GMT +5.5. The time now is 09:32 PM.
Page generated in 0.32570 seconds